Feyenoord

COLUMN: De terugkeer van Jon Dahl Tomasson

Beste Feyenoord-vrienden,

Zoals meestal het geval is geeft ook de transfer van Jon Dahl Tomasson stof tot de nodige discussie, waarbij zich voor- en tegenstanders van zijn wederkomst naar Feyenoord manifesteren. Wat vooral opvalt is dat sommigen hem te oud vinden en dat Feyenoord mede daardoor nog meer een soort
senioren-elftal aan het opbouwen is. Waar hebben we het over?

Jon Dahl Tomasson is pas 31 jaar, een leeftijd waarop een profvoetballer zich nog veelal in de bloeitijd van zijn loopbaan bevindt. Natuurlijk zijn er wel eens spelers die dan al op hun retour zijn, maar Jon Dahl zegt niet alleen topfit te zijn, hij oogt het ook qua postuur, houding en verdere uitstraling.

Vooral als fans van de concurrentie smalende uitlatingen doen kan ik
slechts glimlachen. In Amsterdam was men destijds maar wat blij dat Frank Rijkaard in de herfst van zijn loopbaan in Mokum terugkeerde. Vooral dank zij zijn inbreng kon Ajax dat seizoen (1994-1995) boven zichzelf uitstijgen en zowel de landstitel als de Champions League winnen. In Eindhoven zagen ze er geen been in om de minder valide Patrick Kluivert aan te trekken op het moment dat bij hem voor de derde keer in zijn leven nieuwe tandjes doorbraken. Maar ook verder grossierde PSV de afgelopen decennia in het via een omweg halen van voormalige Ajacieden, zoals Haan,Kieft, Lerby, Arnesen, Bosman, Geels, Vanenburg, Vink, Menzo, Wouters en Perez. De meeste van hen waren bepaald niet meer zo pril toen hen het Philips-shirt werd aangeboden.

Het aardige is nog dat Jon Dahl niet bij een andere Nederlandse topclub heeft gespeeld dan alleen bij Feyenoord. En al is zijn voormalige Nederlandse club Heerenveen een betaald voetbal organisatie in opkomst, de Friezen hebben tot op de dag van vandaag nog nooit een prijs gewonnen op het hoogste podium van het betaalde voetbal. Geen landstitel, geen beker, laat staan een internationale prijs. Heerenveen is dus nog geen topclub (maar wordt het misschien wel).

Persoonlijk ben ik heel erg blij met de komst van de Deense stervoetballer. Ik bewaar wonderschone herinneringen aan hem. Zo deed hij als invaller Lazio Roma in Rome met twee doelpunten de das om (1-2). Leo Beenhakker had hem buiten de basis gelaten en dat heeft hij geweten, overigens vooral tot zijn genoegen, ondanks dat Jon Dahl na zijn indrukwekkende doelpuntenproductie zijn middelvinger naar Don Leo opstak.

En wie herinnert zich niet zijn cruciale inbreng tijdens de UEFA CUP-finale tegen Borussia Dortmund, toen hij een strafschop voor Feyenoord (verzilverd door wie anders dan Pierre van Hooijdonk) en een rode kaart
voor Juergen Kohler versierde, terwijl hij ook nog eens op zeer fraaie en koelbloedige wijze de uiteindelijk winnende treffer voor zijn rekening nam.

Maar Tomason heeft natuurlijk veel meer verdiensten gehad in zijn eerste periode van Feyenoord. Ik doel dan op zijn tomeloze inzet waarmee hij Dirk Kuijt naar de kroon steekt, zijn enorme loopvermogen en zijn vele zeer nuttige doelpunten. Zo scoorde hij in het laatste kampioensjaar de winnende treffers tegen Heerenveen (thuis), NAC (uit), Sparta (thuis) en Vitesse thuis, terwijl hij ook ADO Den Haag voor de beker via de sudden death uitschakelde met zijn doelpunt.

Jon Dahl Tomasson heeft bewezen zeer goed te kunnen samen werken met de meest naar voren geschoven centrumspits. Hij heeft heel goed gefunctioneerd naast en achter Julia Cruz en Pierre van Hooijdonk. Hij
schakelde namens AC Milan overigens ook onze aartsrivaal Ajax uit in de halve finale van de Champions League door in blessuretijd het laatste tikje te geven tegen de inzet van Filippo Inzaghi (AC Milan-Ajax 3-2). Na die Milanese zege hing er tijdens de eerstvolgende thuiswedstrijd een spandoek in De Kuip met daarop de tekst: 90 + 2 = Tomasson.

Ik ben om al die redenen altijd een hele grote fan van de sympathieke Deen geweest. De technische staf heeft me dan ook heel gelukkig gemaakt door hem terug te halen naar ons zeer dierbare Feyenoord.

Gisteren reisde ik samen met mijn echtgenote vanuit De Peel naar Rotterdam
om de 89ste verjaardag van mijn hoog bejaarde moeder te vieren, die in het
verzorgingstehuis Zuidwijk achter de Boekenrode woont. Vanaf het Centraal
Station reisden we met tramlijn 25 naar Zuid. Onderweg stapten vele Feyenoord-fans in, uitgedost in de vertrouwde clubkleuren. Zij waren op weg naar de eerste training, die weer massaal werd bezocht en waarmee de
spelers min of meer in verlegenheid werden gebracht. Het onderstreept nog weer eens dat Feyenoord ondanks alle cynisme van de concurrente aanhang een hele grote club is binnen onze landsgrenzen.

Na afloop van het bezoek aan mijn moeder gingen we nog even winkelen in de Feyenoord fanshop aan de lijnbaan, het geen altijd een feest op zich is.
Maar nu was het vier keer feest, wegens de eerste trainingsdag, de gewonnen beker, het jubileum van honderd jaar en last but not least de terugkeer van onze Jon Dahl naar De Kuip.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart.

Bron:FEYENOORD E-ZINE

EDITIE 445 5 juli 2008

UITGAVE VAN HET FEYENOORD NETWERK (http://feyenoord.netwerk.to)

bron http://feyenoord.netwerk.to/ ==========================

COLUMN: Ben Peeters
Beste voetbalvrienden, Onlangs overleed op hoge leeftijd Ben Peeters, de man die gedurende de jaren 1967-1969 de trainer van ons vlaggenschip was. Er is de laatste tijd al het nodige over hem geschreven zodat ik me zal beperken tot hoe ik de beide seizoenen heb beleefd waarin Ben onze clubcoach was. Feyenoord was in de eerste helft van de jaren zestig drie maal landskampioen geworden (1961, 1962 en 1965), slechts onderbroken door eenmaal PSV (1963) en eenmaal het Amsterdamse DWS. Ajax kwam er toen een aantal jaren niet aan te pas en bungelde zelfs geregeld in de staart van de Eredivisie. PSV was in 1963 min of meer bij toeval kampioen geworden, omdat Feyenoord het tegen Sparta liet liggen, maar DWS deed een jaar later zijn naam (Door Wilskracht Sterk) met recht eer aan met stoere spelers als Rinus Israel, Frans Geurtsen, Henk Wery, Mosje Temming, Jan Jongbloed, Daan Schrijvers en Huub Lenz, aangevuld met onder meer de technische veteraan Josje Vonhof. Wel werd het kampioenschap behaald met voornamelijk kleine overwinningen. DWS was in die jaren DE club van Amsterdam, maar nadat Feyenoord IJzeren Rinus voor een koopje had losgeweekt van de Olympisch Stadion-bewoners (DWS deelde die accommodatie destijds met Blauw-Wit, dat ook met grote regelmaat in de Eredivisie uitkwam) nam Feyenoord de hegemonie weer over. In het kampioensseizoen 1964-1965 verloor het betere Feyenoord nog onverdiend van DWS in Amsterdam (2-1), maar in de eigen Kuip werd in een ongemeen spannend duel met 3-1 gezegevierd. De zenuwen gierden je daarbij door de keel wanneer Feyenoord-verdediger Hans Kraay een van zijn vele duels uitvocht met de levensgevaarlijke en robuuste spits Frans Geurtsen. Die kwam echter slechts 1 keer tot scoren, na een fout in de verder hechte verdediging. Hij liet zijn frustratie blijken door op de doellijn staande de bal hoog in het verlaten doel te schieten, maar verder dan deze aansluittreffer (2-1) kwam hij niet. In datzelfde seizoen werd Ajax in De Kuip met 9-4 verslagen, met een zeer jonge Cruijff al in de Mokumse ploeg. De daaropvolgende seizoenen greep Ajax onder aanvoering van Keizer, Cruijff, Swart en Groot na 6 jaar van afwezigheid weer naar de macht, waarbij Henk Groot was teruggekocht van Feyenoord met door de Ajax-supporters opgebrachte donaties. Feyenoord had intussen zijn antwoord op Cruijff gevonden in de gedaante van Ove Kindvall, een onvervalste nummer 9. Harry Bild, een andere Zweedse aanvaller, mislukte en vertrok. Ove Kindvall ging echter als centrumspits steeds doeltreffender voetballen Toen Ben Peeters dan ook het stokje overnam van Willy Kment (seizoen 1967-1968) leek het er in het begin sterk op dat Feyenoord aartsrivaal Ajax weer effectief naar de kroon ging steken. Zweedse Kindvall was in bloedvorm en scoorde bijvoorbeeld tijdens de wedstrijd ADO-Feyenoord (3-6) vier zeer fraaie doelpunten. Uit alle standen verdwenen zijn strepen onhoudbaar in het dak van het doel. Op een gegeven moment had Feyenoord 5 punten voorsprong op Ajax (twee punten-systeem bij een overwinning) en verschenen op allerlei voertuigen stickers met de uitdagende tekst: NIETS MEER AAN TE DOEN, FEYENOORD KAMPIOEN. Maar toen ging de Scandinavische motor plotsklaps haperen, Kindvall bleek gedurende de wintermaanden, wanneer in zijn vaderland sprake was van een winterstop, structureel aan vormverlies te lijden. De op papier gemakkelijke thuiswedstrijd tegen de fusieclub Xerxes/DHC ging onverwachts met 0-1 verloren. Maar ja, zo'n eitje was Xerzes nu ook weer niet, want bij die kleine Rotterdamse broer speelden dat seizoen wel ene Willem van Hanegem en Eddy Treytel. De grote klap viel echter pas tegen DOS, dat naast Velox en Elinkwijk de erflater is geweest van het latere FC Utrecht. In De Kuip had Feyenoord nog met 5-0 gewonnen. Ik herinner me nog hoe geslepen de oude vos Coen Moulijn het laatste doelpunt scoorde. Na afloop van de wedstrijd was er een incident geweest, waarbij de latere Feyenoorder (1 van de beoogde maar volkomen mislukte opvolgers van Ove Kindvall) Mathias Maiwald een voetbalschoen door een ruit van de kleedkamer had gegooid. Het opgefokte sfeertje werd tijdens de wedstrijd in de Galgenwaard om psychologische en tactische redenen weer opgerakeld en het was de eveneens latere Feyenoorder Henk Wery die ons met twee doelpunten de das om deed (2-0). Daarmee waren voor dat seizoen (1967-1968) de kansen op de titel verkeken. We eindigden we met drie punten achterstand als tweede achter Ajax, dat zijn derde achtereenvolgende kampioenschap in de wacht sleepte. Maar toen volgde een glorieus seizoen, waarin de bekwame en immer rustige Ben Peeters zou oogsten. Feyenoord beschikte al over (IJzeren) Rinus Israel, maar nu werd de robuuste verdediger Theo Laseroms (Theo de Tank) binnen gehaald. En daar bleef het niet bij, ook ene Willem van Hanegem, Eddy Treytel en keientrekker Henk Wery werden aangetrokken. Feyenoord had nu een uitgebalanceerde en zonder meer uitstekende selectie in huis die eindelijk weer eens een serieuze greep naar de landstitel zou moeten kunnen maken. Al zo geschiedde. Zowel in de competitie (0-1, doelpunt Henk Wery) als voor de beker (1-2, beide doelpunten Ove Kindvall) werd de eeuwige aartsrivaal Ajax in het hol van de leeuw verslagen. Een andere plotseling opgekomen concurrent, FC Twente, versloeg Ajax in Enschede met 5-1 (Het wonder van Twente, kopte het AD). In De Kuip waren Dick van Dijk, Eddy Achterberg, Piet Schrijvers en Theo Pahlplatz echter kansloos en achtereenvolgens Henk Wery, Ove Kindvall en Ruud Geels zorgden ervoor dat FC Twente nog voor de Kerst gedesillusioneerd en met een 3-0 nederlaag huiswaarts keerde. Twente zou even wel tot kort voor het einde van het seizoen mee blijven doen. Het was dat Eddy Achterberg tien minuten voor het laatste fluitsignaal in Amsterdam de bal naast het lege doel schoof, nadat hij Ajax-doelman Gert Bals al was gepasseerd en de bal rustig in het doel had kunnen lopen, anders was de competitie wellicht toch nog anders verlopen. Nu eindigden de Tukkers op de laatste speeldag met 10 punten achterstand op de kampioen Feyenoord. Ajax bereikte dat seizoen als eerste Nederlandse club de finale van de Europacup I- zes jaar eerder had Feyenoord die primeur gehad als halve finalist. De Amsterdammers bereidden zich in Madrid voor op de finale tegen AC Milan (die het overigens kansloos met 1-4 zou verliezen), toen Feyenoord in het Enschedese Diekman-stadion moest aantreden voor de return tegen FC Twente. Het was de voorlaatste competitiewedstrijd en deze keer stond Feyenoord drie punten voor op Ajax, dat de Mokummers dus ook voor de beker had uitgeschakeld. FC Twente deed er echt alles aan om Feyenoord van de titel af te houden, maar het was (wie anders?) niemand minder dan de legendarische Ove Kindvall die uit een razendsnelle counter eerst Piet Schrijvers omspeelde en daarna de bal vanaf de rand strafschopgebied ijzig kalm tegen het net schoof (0-1). Die kampioensstand werd over het laatste fluitsignaal heen getild en daarmee bereikte Ben Peeters de dubbel. De Tukkers bleken slechte verliezers. In de slotfase van de wedstrijd scandeerden ze uit frustratie Ajax, Ajax en na afloop gooiden Twentse vandalen stenen naar de bussen met Feyenoord-supporters. Maar Feyenoord was met 0-1 kampioen geworden in hetzelfde stadion waar Ajax eerder dat seizoen met 5-1 ten onder was gegaan. Eerder dat seizoen werden de capaciteiten van de in Loosduinen opgegroeide Ben ter discussie gesteld na een even pijnlijke als onverwachte nederlaag in Breda tegen NAC (3-1), waarbij twee Poolse spelers, Andrzej Frankiewicz en Norbert Pogrzeba, een hoofdrol opeisten en Rinus Israel zichzelf blameerde door uit frustratie op een op de grond liggende NAC-speler te gaan staan. Uiteraard werd dit incident door de ook toen immer Ajax-gezinde media breed uitgemeten. En verder werd de rol van de beide Polen op een overdreven wijze vergeleken met de bevrijding van Breda door Poolse troepen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er is wat de regelmatige hetzes tegen Feyenoord betreft dus niets nieuws onder de zon anno 2008. Gerard Cox noemde dat fenomeen in de ithans opgeheven Feyenoord-krant altijd de Ajax-maffia. Deze nederlaag stond gelukkig op zichzelf, het zeer degelijke Feyenoord herpakte zich, maar Ben Peeters stond sinds die uitglijder wel ter discussie en het leidde ertoe dat besloten werd niet verder met hem te gaan als coach van het eerste elftal. Hij zou worden opgevolgd door Ernst Happel, de legendarische Oostenrijker die ADO na maar liefst zeven jaar zou verlaten. Het dubbele prijzenfestival van 1969 (landstitel en beker) was het begin van de grootste bloeiperiode uit de clubgeschiedenis van Feyenoord, die zou eindigen met de dubbel van 1974 (landstitel en UEFA-Cup). Ben Peeters, die de basis legde voor de wereldomvattende successen van zijn opvolger Ernst Happel, zou nog enige tijd bij Feyenoord blijven in de functie van jeugdtrainer. Hij werd 88 jaar. ForLife en ForEver Rood-wit-zwart Feyenoord-hart

COLUMN: Teleurstellend seizoen kreeg toch nog glans: eind goed, al
goed!

Beste Feyenoord-vrienden,

Ik weet niet hoe het u verder gegaan is na vorige week zondag, maar ik geniet nog steeds mateloos na van de bekertriomf tegen Roda JC. Het zal er wel mee te maken hebben dat we de afgelopen jaren erg veel te kort zijn gekomen als supporters van de roemruchte topclub Feyenoord, maar dan
smaakt het zoet van de overwinning des te lekkerder als we eindelijk weer eens een mooie prijs pakken.
En in de prijzenranking staat de Nederlandse beker wat mij betreft toch op een eervolle derde plaats na een Europacup
en een landstitel.

Hoewel de zenuwen mij bij voorbaat door de keel gierden had ik over deze bekerfinale toch wel een goed voorgevoel. De sterren stonden voor Feyenoord deze keer veel gunstiger dan op 1 juni 2003, toen de NVB er alles aan gelegen was de enormiteit van assistent-scheidsrechter Kloeg van het jaar daarvoor goed te maken met FC Utrecht en dat gebeurde dan ook, maar wel over onze rug.

Echter, deze keer werd Feyenoord getraind door de inmiddels tot bondscoach benoemde Bert van Marwijk en was het dus ook voor de NVB voor eminent belang Bertjes in de competitie gedeukte imago een beetje op te
vijzelen.
Bovendien was Feyenoord ook nog eens de honderdjarige jubilaris en dus wilde de nationale bond deze keer zeker geen spelbreker zijn door bijvoorbeeld wederom Ruud Bossen of anders wel Dick van Egmond of
desnoods Roelof Luinge op ons dak te sturen. En dus werd het Van Hulten die
meteen na de openingstreffer een geheide strafschop minzaam over het hoofd zag.

Wellicht gelooft u niet in een complottheorie, maar randzaken kunnen in
de praktijk wel degelijk invloed uitoefenen op hoofdzaken. In 2003 was de
NVB er alles aan gelegen het aan FC Utrecht begane onrecht goed te maken.
Dus koos ABN-AMRO-Jaap welbewust Ruud Bossen als leidsman voor de finale uit
om voor dat seizoen nog 1 keer zijn diep gewortelde anti-Feyenoord gevoelens te laten spreken. Hetgeen inderdaad geschiedde.

Vorige week waren de omstandigheden dus geheel anders. Wel was het jammer
dat niet Heracles, maar Roda JC de andere finalist werd, want de Limburgers uit de oostelijke mijnstreek blijken veelal een zeer moeilijk te kloppen tegenstander.

Dat bleek ook wel nadat de aftrap was genomen. Roda trok na een goede opening van Feyenoord al snel het initiatief naar zich toe en was meer aan de bal dan Feyenoord. Het overwicht bleek echter een wassen neus, want de parkstadbewoners kwamen nauwelijks aan uitgespeelde kansen toe. Daarom was
de overwinning van ons dierbare Feyenoord toch wel verdiend te noemen, mede door het grote individuele verschil in klasse van beide teams.

En zo kon Feyenoord eindelijk weer eens een prijs aan zijn palmares bijboeken, de tweede pas van dit bijna voorbije decennium.

En zo eindigde een overigens zeer teleurstellend seizoen toch nog op
bijzonder plezierige wijze. Want de beker is een heel mooie prijs. In het verleden werd daar nogal nonchalant mee omgesprongen. Al in het eerste naoorlogse seizoen dat in het betaalde voetbal het bekertoernooi weer in ere werd hersteld bereikte Feyenoord de finale. Helaas werd toen, ondanks de 2-1 voorsprong bij de rust, nogal kansloos met 2-4 verloren van het destijds gerenommeerde Fortuna '54 uit Geleen. Eerst in 1965 veroverde Feyenoord de beker ten koste van Go Ahead Eagles (1-0), dertig jaar had de club wat bekers betreft droog gestaan.

In 1969 won Feyenoord de dubbel (kampioen en beker) door PSV in twee zinderende bekerwedstrijden, beide in De Kuip gespeeld, af te troeven en 2-0). Daarna zou het weer tot 1980 duren. Feyenoord was jarenlang een Schlemiel in het bekertoernooi. In het seizoen 1962-1963, toen de club op indrukwekkende wijze de halve finale van het Europacup I toernooi
bereikte, liet het zich tussendoor in en door Alkmaar kloppen. De spelers kregen toen van de kaasdragers allemaal een Edammer kaasje mee naar huis.

Feyenoord werd vooral in de loop van de jaren vaak op een fatale uitwedstrijd getrakteerd, dus met al het gemekker dat Feyenoord dit seizoen allemaal thuiswedstrijden kreeg wordt ten onrechte gesuggereerd dat wij bij de lotingen altijd met de neus in de boter vielen.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart,
Feyenoord-hart.

bron: FEYENOORD E-ZINE

EDITIE 436 4 mei 2008

UITGAVE VAN HET FEYENOORD NETWERK (http://feyenoord.netwerk.to)

==========================

COLUMN: Feyenoord 2002-2008, een intergalactische afstand

Beste Feyenoord-vrienden,

Het zal wel niet erg vaderlandslievend zijn, maar donderdagavond heb ik
toch met enig leedvermaak de kansloze missie van de Eindhovense
Zwartrokken tegen het in de Serie A als vierde gerankte Fiorentina gade
geslagen. Uit oogpunt van sportiviteit niet helemaal in de haak
natuurlijk, maar voor sommigen wellicht toch een beetje herkenbaar.

PSV komt me langzamerhand de neusgaten uit. Wie de laatste tijd via
internet de Zuid Oost Brabantse reacties op krantenartikelen had gevolgd
kreeg zo langzamerhand de indruk dat we het hadden over Real Madrid of
Juventus. Een sterrenensemble dat naast de landstitel wel ff de UEFA Cup
zou meenemen. De Italianen uit Toscane had men daarbij alvast in de knip
gestoken. Het optimisme heerste niet alleen onder de supporters, maar ook
onder de spelers. De UEFA Cup werd als beoogd object zelfs belangrijker
geacht dan de kampioensschaal.

Hoe groot moet de ontgoocheling zijn geweest. In Eindhoven is men namelijk
danig verwend. Dan vervreemd je geleidelijk aan van de werkelijkheid. Die
ontnuchterende realiteit kan zelfs nog veel erger worden, want ook
vanmiddag is de elektronicagigant er niet in geslaagd de kampioensschaal
uit handen van de narcistische Kesler in ontvangst te nemen. De
streekgenoten van de Twentse ego hielden Philips op 1-1 na zelfs geruime
tijd met 0-1 de leiding te hebben gehad. PSV is dus nog lang niet zeker
van die titel, het kan volgende week in Arnhem nog helemaal fout gaan. De
wereld op zijn kop bij vorig seizoen vergeleken, toen PSV de titel van
onze satelliet in de schoot kreeg geworpen.

Het kansloze debacle tegen Fiorentina geeft nog eens aan hoe geweldig de
prestatie van het Feyenoord van zes seizoenen geleden is geweest, door die
UEFA Cup wel te pakken. Toen hield het in de CL poule Spartak Moskou onder
zich en versloeg achtereenvolgens FC Freiburg, de veelvuldige Schotse
kampioen Glasgow Rangers, de even veelvuldige Nederlandse kampioen PSV, de
megaploeg Internazionale dat destijds ook koploper was in de Serie A en de
Duitse kampioen van dat jaar, Borussia Dortmund.

Het Feyenoord van 2002 en dat van vandaag, daar zit qua niveau een
intergalactische afstand tussen. Destijds een elftal dat boven zichzelf
kon uitstijgen en daardoor in staat was sterkere Europese tegenstanders
uit te schakelen. Het was een melange van fantastische spelers, die ook
nog eens in bloedvorm verkeerden, met als grote uitblinker Pierre van
Hooijdonk.

Wat een schril contrast met de situatie anno 2008. Vandaag incasseerde de
in alle opzichten falende Bert van Marwijk alweer zijn tiende
competitienederlaag en evenaarde daarmee het negatieve record van zijn
eerste seizoen. Vijf jaar lang heeft hij als coach van Feyenoord op
nationaal niveau ongelofelijke wanprestaties geleverd en helemaal niets
bereikt. Net als toen hij in 2003 de finale bereikte krijgt hij dankzij
een opmerkelijk gunstige loting zowaar nog een laatste kans op een
hoofdprijs, de Nederlandse beker. Maar ook wat dat betreft ben ik verre
van optimistisch met nog immer Van Marwijk aan het roer. Die Atteveld zal
er alles aan doen om het uiterst kwetsbare Feyenoord over 2 weken beentje
te lichten en namens Roda JC de derde beker in elf jaar tijd te pakken.
Roda heeft dit seizoen al meer voor verrassingen gezorgd, daar weten ze in
Eindhoven alles van.

Ik wens alle supporters die voor de bekerfinale een kaartje wisten te
bemachtigen heel veel sterkte toe op zondag 27 april. Ik hoop voor hen,
voor mijzelf en voor onze dierbare club dat zij een onvergelijkbaar betere
dag zullen beleven dan op die dramatische zondag van de eerste juni
2003.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart.

Bron:FEYENOORD E-ZINE

EDITIE 432 13 april 2008

UITGAVE VAN HET FEYENOORD NETWERK (http://feyenoord.netwerk.to)

Citaat column Michel van Egmond
"
Ik moest aan tante Annie denken, toen ik laatst weer een Feyenoorder het embleem op zijn shirt zag kussen.
Ik hou daar niet van.
Ik vind dat het meest hypocriete gebaar dat je als beroepsvoetballer kunt maken.
Spelers van Feyenoord 1 moeten hun embleem niet kussen.
Ze moeten voetballen, flink hun best doen en zorgen dat ze dit jaar de beker winnen.
Voor tante Annie.
En voor al die andere supporters die echt van Feyenoord houden.
"

bron:FEYENOORD E-ZINE

EDITIE 430 30 maart 2008

UITGAVE VAN HET FEYENOORD NETWERK (http://feyenoord.netwerk.to)


COLUMN: Van Marwijk: en dat is negen……

Ziezo, onze toptrainer en aanstaande bondscoach heeft het nederlagenrecord
van zijn eerste seizoen bij Feyenoord tot op 1 zeperd genaderd. Vergeef
mij mijn cynisme, maar ik had het voorafgaande aan dit zoveelste
rampenseizoen aangekondigd dat ik Bert van Marwijk liever niet terug zag
komen in De Kuip.

Er zullen altijd supporters blijven die vinden dat het vooral aan de
spelers ligt en niet aan Bert van Marwijk, maar volgens mij is en blijft
een trainer te allen tijde eerstverantwoordelijk voor de prestaties van
zijn elftal, anders kun je net zo goed Donald Duck als coach aanstellen.

Wat ik bij dit alles zo frustrerend en pijnlijk vind is het totale
ontbreken van enige bezieling tijdens een wedstrijd die nog ergens om
gaat, wil je in ieder geval niet in de play-offs van de nummers 6 tot en
met 9 terechtkomen zoals vorig seizoen. Voor de rest kunnen die plee-offs
om een plaatsje in de voorronde van de Champions League mij totaal niets
schelen en dat niet alleen omdat ik er principieel en mordicus tegen ben,
maar ook omdat het met dit uiterst belabberde Feyenoord een onhaalbare
kaart is die te winnen. Want wie echt gelooft dat onze selectie met haar
deplorabele mentaliteit en kwaliteit opgewassen zal zijn tegen die van
Ajax is optimistischer dan een sportvisser die denkt in een emmer
leidingwater een kabeljauw aan de haak te kunnen slaan.

En hoe Feyenoord ook aan dit soort wedstrijden begint, met een voorsprong
of een achterstand, het maakt niets uit, want na afloop sta je gewoon met
lege handen. Zelfs als je eigenlijk beter bent dan de tegenstander zoals
vorige week, dan wordt gewoon in eendrachtige samenwerking met een
schandalig fluitende scheidsrechter verloren, want ook toen was de
nederlaag voor een belangrijk deel aan eigen falen te danken.

Wij als supporters zijn voorafgaande aan dit seizoen opnieuw blij gemaakt
met een dode mus, die helikopter hoeft van mij op een eerstvolgende open
dag niet meer in de middencirkel te landen, tenzij hij komt om de nodige
non-valeurs voorgoed mee te nemen het stadion uit. Ik heb schoon genoeg
van een flink aantal volgevreten voetbalmiljonairs die ons elke
thuiswedstrijd komen vervelen met afbraak- en tikkie-terug-voetbal en in
uitwedstrijden de nederlagen aan elkaar rijgen.

Ik ben oprecht blij als silvercard-houder geen voorrangsrecht te hebben op
een kaartje voor de bekerfinale en als ik dat recht wel zou hebben zou ik
er onder geen beding gebruik van maken. Feyenoord heeft momenteel een team
dat helemaal niets uitstraalt en waar we ons als supporters totaal niet
mee kunnen identificeren. Waar is de tijd gebleven van Theo Laseroms en
Rinus Israel, van John de Wolf en Henk Fraeser (om technische redenen weer
geen trema op de a) en van Kees van Wonderen en van Paultje Bosvelt? Het
zijn een stelletje lamzakken zonder ruggengraat, totaal niet in staat om
een pittige (wat heet?) tegenstander hun wil op te leggen. Als Feyenoord
in de gouden tijden met 0-1 voor kwam dan kon je er verreweg de meeste
keren van uit gaan dat het eerder 0-2 werd dan
1-1 en was de wedstrijd dus eigenlijk al beslist. Daar is tegenwoordig
geen sprake meer van, integendeel, je kunt gewoon wachten op de
gelijkmaker en erger nog.

Het is in ieder geval een hele opluchting dat Van Marwijk wederom zijn
biezen pakt en hopelijk nu voorgoed. Zelden hebben we zo'n slecht
presterende trainer in dienst gehad die zo lang de hand boven het hoofd
werd gehouden. En nu maar hopen dat er eindelijk eens een ervaren vakman
naar De Kuip komt, al heb ik op een of andere manier niet het gevoel dat
ze voor onze club in de rij staan. Fred Rutten gaat veel liever naar HSV,
Gert-Jan Verbeek houdt een flinke slag om de arm en Martin Jol schijnt
niet eens meer in beeld te zijn (nu heeft ie zijn achternaam ook nog tegen
gekregen).

Je kunt je ook terecht afvragen wat de toegevoegde waarde van Wim Jansen
tot nu toe is geweest. Zijn tweede seizoen achter de schermen zit er bijna
op, maar de resultaten van zijn arbeid zijn bedroevend te noemen. Gelukkig
zit de competitie er weer bijna op, zodat we weer voor even afstand nemen.
Ik ben daar heel erg aan toe.

ForLife en ForEver
Rood-wit-zwart
Feyenoord-hart.

Het Nederlands elftal is op papier beter dan de meeste andere teams, helaas worden wedstrijden doorgaans op gras gespeeld. (Pookie)

Bron Trouw hetNieuws | sport | 04-03-2008
Henk Hoijtink

Bert van Marwijk wordt de nieuwe bondscoach. Zijn presentatie laat nog op zich wachten, vooral omdat zijn staf nog niet is samengesteld.


Zoals al geruime tijd te voorzien was, wordt Bert van Marwijk (55) na het EK van komende zomer de nieuwe bondscoach van Oranje. De KNVB bereikte met de huidige trainer van Feyenoord overeenstemming over een tweejarig contract, tot en met het WK van 2010 in Zuid-Afrika.

Eind vorige week had KNVB-directeur Henk Kesler gesproken van ’enkele kleine oneffenheden’ in de laatste fase van de onderhandelingen. Problemen voorzag hij niet meer. Van Marwijk heeft een andere kledingsponsor dan de voetbalbond, maar het was niet voor het eerst dat in zo’n geval een vergelijk moest worden gevonden. In een recent verleden ging het bijvoorbeeld ook op voor de huidige FC Utrecht-trainer Willem van Hanegem, die van 2002 tot 2004 bondscoach Dick Advocaat assisteerde.

In een persbericht meldde Kesler gisteren dat de samenstelling van de nieuwe staf rond Van Marwijk nog niet rond is. De nieuwe bondscoach zou zijn trouwe assistent Dick Voorn willen meenemen. Sinds Van Marwijks entree als hoofdcoach in het profvoetbal, in 1997, werkt het tweetal nauw samen: bij Fortuna Sittard, Feyenoord (van 2000 tot 2004 en dit seizoen) en Borussia Dortmund.

Daarnaast worden twee gerenommeerde ex-internationals genoemd als nieuwe assistenten bij Oranje: Phillip Cocu en Frank de Boer. Cocu speelt in de laatste dagen van een rijke loopbaan in de Verenigde Arabische Emiraten, De Boer is jeugdtrainer bij Ajax. Als zij daadwerkelijk toetreden tot de hofhouding van Oranje, zouden Van Marwijk en de KNVB zich naar het voorbeeld richten van Guus Hiddink. Eind jaren negentig liet Hiddink zich als bondscoach bijstaan door Frank Rijkaard en Ronald Koeman, de huidige coaches van Barcelona en Valencia die destijds op hun eerste schreden in het vak een gelouterde leermeester troffen.

Van Marwijk wordt pas eind maart gepresenteerd. Het is de bedoeling dat dan ook de volledige technische staf kan worden bekendgemaakt. Van Marwijk was voor de KNVB al snel de enige gegadigde, nadat Marco van Basten (inmiddels voor volgend seizoen vastgelegd door Ajax) te kennen had gegeven zijn contract na het EK niet te willen verlengen. Hiddink was weliswaar de gedroomde kandidaat, maar hij verkoos een langere verbintenis als bondscoach van Rusland.

Directeur Kesler erkende dat daarna de keuze voor de KNVB beperkt was. Rijkaard is contractueel nog gebonden aan Barcelona. Martin Jol (nog werkloos na zijn ontslag bij Tottenham Hotspur) en Co Adriaanse (terug van een mislukt avontuur in Katar) bleken voor de voetbalbond geen geschikte kandidaten, en daar viel gezien het gewicht van het hoogste trainersambt het nodige voor te zeggen. Van Marwijk kon vanwege een clausule in zijn contract relatief eenvoudig worden losgeweekt bij Feyenoord.

Ook Johan Cruijff, die drieënhalf jaar geleden de aanstelling van Van Basten had bepleit, werd geraadpleegd. Hij vond Van Marwijk ’van de beschikbare mogelijkheden de beste kandidaat’, rapporteerde Kesler. Als analyticus van de NOS klonk Cruijff onlangs desgevraagd tamelijk zuinig. Ook hij vatte samen dat er momenteel in Nederland nauwelijks gegadigden zijn, en daar liet hij het bij. Het kwam niet over als een warme aanbeveling voor Van Marwijk, die dit seizoen bij Feyenoord ondanks tal van aankopen een aanhoudend verval niet kon voorkomen. Zondag werd nota bene in De Kuip tegen NEC de zevende competitienederlaag geleden (1-3).

Van Marwijk vertrekt na één seizoen alweer uit Rotterdam-Zuid, waar hij terugkeerde om de vooralsnog stagnerende renovatie te begeleiden. Hij herhaalde gisteren dat spelers en directie van Feyenoord hem zijn nieuwe baan desondanks gunnen. „Dit is toch het hoogste dat je als trainer kunt bereiken”, zei Van Marwijk. „Het is een mooi vooruitzicht en een grote uitdaging te kunnen werken met de beste spelers van Nederland. Het komt bovendien op een juist moment gezien mijn leeftijd.”

Het is geen keuze uit armoede, zei KNVB-directeur Kesler vorige week. Kesler memoreerde dat Van Marwijk in 2004, na het vertrek van Advocaat, ook op het lijstje van de KNVB voorkwam. „We zijn erg blij dat we er met elkaar zijn uitgekomen”, liet Kesler gisteren weten. „Van Marwijk heeft zowel nationaal als internationaal zijn sporen verdiend. Ik kijk met een goed gevoel terug op onze gesprekken.”

Voorlopig enige prijs is Uefa Cup met Feyenoord
Bert van Marwijk (19 mei 1952, Deventer) speelde betaald voetbal voor Go Ahead, AZ’67, MVV, Fortuna Sittard en het Belgische FC Assent. In 500 competitieduels maakte hij 79 treffers. De linkerspits speelde één interland, op 30 mei 1975 onder bondscoach Knobel tegen Joegoslavië (3-0).

Tot 1997 was Van Marwijk daarna werkzaam als trainer bij de amateurs, onder meer in zijn Limburgse woonplaats Meerssen. Hij debuteerde als proftrainer bij Fortuna, waarmee hij in 1999 de bekerfinale bereikte. Daarop volgde zijn eerste periode bij Feyenoord, van 2000 tot 2004. In 2002 won Van Marwijk met de Rotterdamse club zijn voorlopig enige prijs als coach: de Uefa Cup.

In 2004 vertrok Van Marwijk naar Borussia Dortmund, waar hij in december 2006 na twee seizoenen in de subtop werd ontslagen. Afgelopen zomer keerde hij terug bij Feyenoord.