Lotus slachtoffers zijn mensen die slachtoffer spelen. Spelen??? Jazeker, spelen. Zonder deze mensen zou het niet mogelijk zijn hulpverleners op te leiden en te trainen. Als hulpverlener in spé spreek ik dan ook mijn dank uit naar deze mensen toe. Ongeacht hun motieven om dit te doen; zijnde eenzaamheid, ouderdom, een combinatie van de twee eerder genoemde redenen of gewoon echt begaan zijn met het geheel. Maar nogmaals, het gaat hier niet om hun motieven. Zij komen dus binnen of liggen gegrimeerd (zeg alstublieft niet geschminkt!) met een nep wond op een plek op hun lichaam en spelen dus slachtoffer. Het is dan ook de bedoeling dat de hulpverlener in spé adequaat reageert en het slachtoffer helpt.
So far so good. Maar is in dit serieuze "spel" het lotus slachtoffer wel altijd slachtoffer? Er zitten namelijk mensen tussen die zich een echte Tom Cruise, Jodie Foster of Al Pacino wanen. Deze mensen verzinnen er in hun rol als slachtoffer van alles bij. Ze beginnen in één keer te mekkeren als een geit dat ze zo'n pijn hebben. Of ze vinden dat ze heel erg duizelig moeten worden omdat dat beter bij hun rol past. Dat ze hiermee een hele casus kunnen verneuken is niet interessant voor ze. Als ze hun ei maar kwijt kunnen in hun rol.
Ook zijn er mensen die het niet zo nauw nemen met de persoonlijke hygiëne. Als je dus bezig bent om op het lichaam naar wonden of bloedingen te zoeken en je voelt in een oksel dan kan het dus gebeuren dat het voelt alsof je in een oud zweterig broodje kaas grijpt. En geloof me, je handen ruiken na afloop precies zo. En als ik het heb over oud en zweterig, dan bedoel ik zeer oud en zeer zweterig! Je wilt niet weten hoe het kan ruiken als je deze mensen in de liezen hebt gevoeld! En het tijdstip van de dag of de lokale temperatuur hebben hier niets mee te maken. Zelfs 's-ochtends vroeg op een zeer frisse februari dag zal dit bij deze mensen het geval zijn. Persoonlijk krijg ik nu plotseling het visioen over een warme zomerdag in augustus laten we zeggen aan het eind van de middag. Ik zal niet in details treden maar er komen maden en paddestoelen in mijn visioen voor.
Maar goed, het eind van de opleiding is in zicht en we zullen het dan maar voor lief nemen. Want uiteindelijk zullen mijn klasgenoten en ik weer extra mensen kunnen opleiden die weer anderen kunnen helpen in noodsituaties. En dat is toch waar het allemaal om draait. Maar het zal echter nog wel een paar jaar duren eer ik weer echt kan genieten van een broodje kaas.
Rodrick