Koninklijke Marine

11-4-2007
Tirsa geboren op 22 augustus 1982, tekende bij de Marine, zij had het naar haar zin, op de administratie van de Amsterdam. Tot ze aan een lange reis begon. Toen waren er toch wat twijfels, zou ze wel, zou ze niet.
- Op de eerste plaats, had ze een nieuw vriendje en was daar nog volop mee bezig, elkaar beter te leren kennen
- ten tweede, ze had net een auto-ongeluk gehad waarbij er twijfels bestonden of ze geen wipless zou hebben opgelopen.
Toch is ze de reis aangegaan op 23 jarige leeftijd, vertrok ze in november 2005 voor 6 maanden naar de Golf. Op 17 mei 2006, zouden we haar weer in de armen mogen omsluiten.
OP donderdag 27 april '07 's morgens, belde Stien een paar mensen op, om ze uit te nodigen voor de thuiskomst van Tirsa.
Die zelfde avond om 22.00 uur, belden er twee sociaalwerkers van de Marine aan met het vreselijk nieuws. Uw dochter is bij een ernstig ongeval in Djibouti om het leven gekomen.
Bwaaammmmmm, een flinke dreun, die ons gezin, te verwerken kreeg. Al gauw bleek, dat niet alleen wij zeer aangeslagen waren, maar ook haar familieleden, vrienden, collega's, sportmaten, schoolkameraden. De impact was groot.
Zij was niet alleen bij dit ongeval betrokken. Waarover ik later meer zal vertellen. Een direkte collega, Ray, waar zij naast zat in de taxie, is ook omgekomen. Wij konden Ray niet, maar wij hebben hem postum leren kennen en zijn ook van hem gaan houden.








Het is nu 2 jaar later, wij hebben van de marine de gelegenheid gekregen om een bezoek te brengen aan de plaatsen waar zij de laatste dagen in Djibouti heeft doorgebracht. Op 3 mei vertrokken wij naar Addis Ababa, Ethiopië, met een tussenstop in Sudan, Khartoum. We sliepen in Addis. De volgende morgen 4 mei vlogen we naar Djibouti. Na opgefrist te zijn in het hotel, gingen wij naar de kade waar de Hrms. Amsterdam lag ten tijden van het ongeval. Een grote muurschildering herinnert aan dat gebeuren. Daar vandaan gingen wij naar een begraafplaats, waar het nederlandsconsulaat een gedenksteen aan Tirsa en Ray hebben op gericht. Het is een tijdelijke, de officiele kan pas geplaatst worden, na ons terugkeer naar nl. De eerste dag zit erop. De franse consul, nam ons die avond mee uit eten.
De volgende dag 5 mei, nam deze consul ons mee naar het franse legerhospital, waar de gewonden zijn binnengebracht. De SEH heeft alle moderne middelen, die wij ook kennen. Ook brachten we een bezoek aan het mortuarium en kregen uitleggen welke protocollen gelden voor het verzorgen en transporteren van slachtoffers naar het buitenland.
Na het hospital gingen we naar de legerbasis. Hier is op 29 april '06 een afscheidsdienst gehouden in een hangar en zijn de kisten daar het vliegtuig ingebracht. We herkenden de hangar van foto's die wij eerder gezien hadden.
Na de luch gingen wij naar de zoutmeren. Het was een lange rit van bijna 2 uur, waarbij, we met zijn allen tot de conclusie kwamen, zo ritje maak je niet voor je plezier. We kunnen ons voorstellen, dat Tirsa ook in angst heeft gezeten. Dit wordt ook bevestigd door een droom die Stien had, voor dat ongeval. Zij droomde dat Tirsa in een groene taxi zat, naast de chauffeur en riep, laat me vader maar rijden, laat me vader maar rijden. Ik had graag het stuur over willen nemen, als ik geweten had,waar die droom op sloeg. Dan hoefde wij nu niet naar Africa te vliegen.
We kwamen bij een warm zoutwater bron aan. 56.1 graden celcius, kwam er uit de rotsen. daarnaast een plasje, tussen de rotsen, van ongeveer 35 graden, met schooltjes kleine visjes. Geen ander levende wezens of plantjes te zien in dit kale warm zoutwater rotsmeertje.
Het zoutmeer was vlakbij. Hier is zij voor het laatst geweest, zij zouden daarna de Hrms Amsterdam niet meer bereiken. Het zoutwatermeer was indrukwekken. Het water wordt onder de bergen en via het water uit de rotsten aangevoerd. Het was goed om even te zien en te ervaren bij 43 graden celcius, wat Tirsa en de jongens hebben meegemaakt aldaar. De terugreis, was weer met kromme tenen in de auto zitten, ook al hadden wij chaffeurs van de ambassade, zij reden niet minder roekeloos als de rest.
6 mei, mijn verjaardag, waar ik al 2 jaar weinig meer aan doe, het was toch niet ongmerkt voorbij gegaan. Nam de felicitaties in ontvangst. We vlogen terug naar Addis, waar we zijn uitgenodigd door Frans en zijn vrouw Tony, zij hadden een traditionele Etiopische koffieuurtje georganiseerd, waarbij de koffiebonen ter plekke, gebrand werden en fijn gestampt. Daarna werden op een maaltijd getrakteerd.
Om 23.15 gingen wij de lucht in op weg naar Amsterdam, waar we op 7 mei, om 5.30 uur aankwamen.
Het was 7.30 toen we in de shoenerstraat het huis binnen stapte, na dat we afscheid genomen hadden van Trudy, de moeder van Ray en Patrick zijn vriend, ook van de vlootpredikant, Johan, die met een fikse longontsteking, richting ziekenboog zou worden gebracht en van Jerry de vriend van Tirsa.
Als toegift kreeg ik fikse diaree en koorts, de bijwerkingen van de malaria tabletten. Hier gold de therapie is erger dan de kwaal, want we hebben geen mug gezien daar. Addis lag op 2200 meter hoogte, waar de muggen niet komen en Djibouti is zo door en de enigste water bronnen zijn zo zout, dat daar ook geen mug zich thuis voelt.

Een douche was welkom, toen hield ik het effen niet droog, letterlijk en figuurlijk.
Cor

Dank aan Jur Majoor, de vlootpredikant, die voor deze reis bij zijn management heeft aangekaart. Dank aan Cor Schouten, ambassade medewerker in Addis, die de reis mede georganiseerd heeft en ons daar heeft begeleid. Dank aan Frans Anemaet, de militaire attaché in Addis, voor zijn begeleiding, samen met Astrid van Dongen zijn Adjudant. Ook dank aan Tony de vrouw van Frans, voor ontvangst bij haar thuis en de voortreffelijke maaltijd, en zijn vriendelijke mooie dochters, waarbij we ons onmiddelijk thuis voelde.

Alle mensen die op Hr.Ms. Noord Brabant hebben gevaren kunnen hier hun verhaal of andere bijzonderheden over dit prachtschip kwijt.