25 Apr, 10:05, 33 x viewed Het vaste item van Man bijt Hond over de caissières (Superbuur) is zo grappig, omdat het herkenbaar is. Zo bleek afgelopen woensdagavond weer, toen de inspiratie voor mijn nieuwste blog mij rechtstreeks in mijn winkelwagentje geworpen werd.

(voor alle lezende (ex-) caissières onder ons: met een lezen he! Been there, done that myself, zes jaar lang in ons grote Demtahse warenhuis Vee en Dee, een dorp op zich)

Boodschappen doen vind ik niet leuk, en al helemaal niet op vrijdagavond of zaterdag overdag. Ik wil niet wachten op langzame mensen bij de kassa en ook niet leuk meegaand en sociaal wenselijk lachen naar de moeder wiens spruit irritant rondjes rent en overal tegenaan loopt. Ik hoef ook geen smurfen, zegels of airmiles, enige uitzondering die ik maak is het blauwe hardplastic kaartje met daarop ‘bonus’, want dat scheelt rechtstreeks.

Afgelopen woensdagavond, de plaatselijke Jumbo. Vanwege het grote assortiment, de brede gangpaden en de lage prijzen. De vulploeg, bestaande uit jongens en meiden van gemiddeld zestien jaar wisselde het vullen af met monotoon geblaat. Her en der moest ik zelf de kar met nieuwe artikelen even wegrollen om erlangs te kunnen, af en toe gevolgd door een lege puberale blik.

Maar dat geeft niet, ik wil immers zelf goedkoop uit en het moet uit de lengte of breedte komen. Je moet je trouwens eens de oude kruidenierstijd voorstellen, waarbij een degelijke man of vrouw met een keurig schort achter een antiek houten toonbank één voor één zorgvuldig jouw boodschappen uit het schap haalde.

Terug naar de werkelijkheid. De kar was gevuld met een mix van zaken waarvan T en ik ze meenden nodig te hebben. Op naar de kassa! Al bij het vullen van de band konden we niet om een gesprek van twee personeelsleden heen. Het betrof de caissière, een brunette van hooguit zeventien, ongeïnteresseerde blik en zwaar Demtah’s accent en haar collega, een blonde importstudente met zachte g. Zij wisselden een klaagzang uit over wat waarschijnlijk hun stage betrof, die zij naast deze bijbaan hadden. Ik zag dat de irritatiegrens van T zich inmiddels richting het piekmoment bewoog en zich er mondeling mee wilde bemoeien. Maar net op tijd riep ik: “Sssstttt, da’s mijn nieuwe blog!’

‘Tot hoe lang moet jij nog (zachte g) daaaaaaan?’
‘Ik moet tot 28 juni'
'Echt (zachte g) kut hee.’
‘Ja, en k mag ook niet meer tak’n doen, dus ik kan ze alleen maar verskon’n’
‘Balen zeg’ (zachte g)

Het betaalmoment. T verwachtte dat de Brabo en stap opzij zou doen. Niets was minder waar. Bescheiden als T is (…) manoeuvreerde hij zich door middel van een zachte doch zekere hipswing richting het pinapparaat.

‘Laatst zat er een tot aan zijn rug vol met stront, gatverdamme, echt tot aan zijn rug vol, en de ouders zeid’n dat ze m thuis nog verskoond had’n. De volgende keeh doe ik het niet meeh hooh’’

Inmiddels baande ook ik mij een weg door dit verbaal geweld, de tassen moesten immers gevuld worden.

‘Heeft u fless’n ingelevehd?’
‘Staat de auto in de geraasjeh?’

Verbaasd maar voldaan door de mogelijkheid live een aflevering Superbuur te hebben gezien, gingen we huiswaarts. Check out other blogs here!Daphne

Flag as offensive