10 Jun, 02:32, 65 x viewed Ok, ik was de enige met een oranje-hempje op de redactie vandaag. En werd ook smalend begroet met: “Jaja, nu mag je eindelijk oranje aan, he”en “Jij gaat dus wel in die onzin mee”.

Ja, graag!

Ik vind t geweldig als we ns een keer trots op ons land zijn, ook al wist ik toen nog niet of “we” zouden winnen. Net zo goed als ik t ook geweldig vind als er een Nederlander een nobelprijs wint of als ik hoor dat Nederlanders het meeste doneren aan goede doelen. Dat vind ik mooie dingen. Maar geen zaken waar we de straat voor op gaan. Of waarvoor we elkaar zullen omarmen of toejuichen.

Maar vanavond stond ik met de fiets voor een spoorwegovergang in Hilversum…ja, in oranje…en begonnen alle andere struisuitgedoste wachtenden (ook waarschijnlijk met een nette baan en keurig in t gareel door t jaar heen) bij t spoor in plaats van zich kapot te irriteren door t lange wachten, hard te fluiten en te zingen en zwaaien naar elkaar en naar de trein.
Met een groot fluitgeschal als antwoord terug.
Nog voor de wedstrijd.
We waren even 1.
Want allemaal oranje-uitgedost.

Je kan ervan vinden wat je vind, maar ik vind t mooi.
Blijkbaar hou ik wel van een bepaald soort van nationalisme.
Zonder bij-, maar juist met zoete smaak (zeker gezien de uitslag van de wedstrijd, haha!)
En vind t jammer dat we dat niet het hele jaar door volhouden.
Dat we niet altijd zo trots op elkaar en op ons land kunnen blijven.
Maar steeds weer vervallen in een soort van cynisme of afzeikerigheid over onszelf.
Terwijl we zoveel kunnen en zijn als klein landje in deze grote wereld.

Het is idioot dat we dit positief denken over ons eigen land, of over onze eigen identiteit inmiddels hebben laten kapen door bepaalde politieke stromingen, waardoor het lastig lijkt daarvoor uit te komen.

Maakt mij niets uit: ik ben fan van Oranje en Nederland! (en altijd al geweest)
OLEE!

Check out other blogs here!Marieke

Flag as offensive