27 Apr, 01:15, 83 x viewed Vanmiddag hebben we met heel veel verdriet onze lieve Nala doen laten inslapen.
Nog geen vier weken geleden had ze een operatie ondergaan om een teen te laten verwijderen die chronisch ontstoken was. Op zich was zij daarvan goed hersteld. Het zag er allemaal keurig en goed uit. Het ging ook goed tot gisteravond. We waren pannekoeken aan het eten en aangezien Nala hier ook erg van houdt, net als al het andere eten natuurlijk, lag zij ook dit keer weer in de deuropening te azen op een gevallen stukkie pannekoek. Langzaam kroop zij vooruit tot onder de kinderstoel van Nemo. Toen ik haar na het eten hier onderuit en naar haar mand stuurde merkte ik op dat ze niet meer kon opstaan. Dit gebeurde wel vaker want de plavuizen zijn behoorlijk glad voor een oude hond. Maar het was niet alleen de gladheid, ook het overeind blijven werd moeilijker. Wij dus naar de dierenarts. Het was al 19:00 dus onze eigen dierenarts had er reeds de brui aan gegeven voor de week en moesten we naar de weekend dierenarts. Deze gaf te kennen dat het wellicht een stuk bot afgebroken zou zijn, iets wat bij oude honden regelmatig voorkomt of misschien de tumor in haar buik die een zenuw afknelt. Maar voor deze laatste mogelijkheid zouden we weer een heel circus moeten doorlopen van onderzoeken en operaties. Uitgaande van de eerste mogelijkheid gaf de dierenarts Nala nog wat anabolen en pretnison wat haar er misschien weer bovenop kon helpen. Afgelopen nacht was ze behoorlijk onrustig, veel hijgen (wat door de pretnison zou komen) en niet slapen. Om een uurtje of drie, na een rondje en wat water drinken ging het redelijk en ging slapen ook weer een beetje. 's Morgens het rondje lopen ging goed, niet snel maar zo snel was ze toch al niet meer. Er was wel een aanzienlijke verbetering ten opzichte van gisteravond. Maar na een paar uur ging het toch weer stukken minder. Maar ook echt stukken minder. Lopen ging moeizamer, zelf opstaan ging al helemaal niet meer. Een nieuwe prik mocht pas gegeven worden na 24 uur en we waren nu pas 12 uur verder. Nala was al helemaal nooit dol op de dierenarts dus haar weer aan een heel circus onderzoeken te onderwerpen voor waarschijnlijk een tumor waarvan we 1,5 jaar geleden te horen kregen dat deze niet operabel zou zijn wilden we haar niet aan doen. Net zo min als haar op deze manier verder te laten gaan. Het koppie wilde nog wel maar het achterlijf werd zwakker en zwakker. De keuze om haar te laten inslapen was uiteraard geen makkelijke. Zoals ik al zei het koppie wilde wel maar het lichaam niet meer. Toen Nala op de tafel lag heeft zij nog wel even de pot met hondekoekjes van de dierenarts leeg gegeten. Dus tot het eind is Nala echt Nala gebleven, een echte vreetkaa. De dierenarts vond dat zij een sterk hart had en er voor een labrador van 12,5 jaar er bijzonder goed uitzag. 14:50 was het tijdstip van overlijden. We hebben haar nog even meegenomen naar huis zodat de kinderen haar nog even gedag konden zeggen. Daarna hebben we haar laten cremeren in een dierencrematorium in Stompwijk.

Nooit meer
Nooit meer een rondje met je door het park
Nooit meer s morgens nooit meer s avonds
Nooit meer een schuin koppie bij het woord "koekie?"
Nooit meer zeuren over dat je altijd in de weg ligt
Nooit meer zoeken omdat je weer bent weggelopen
Nooit meer je gesnurk horen in de gang
Nooit meer een huilende Arwen omdat je haar beschuitje op at
Nooit meer je poten schoon maken op een regenachtige dag
Nooit meer naar boven dragen omdat traplopen zo moeilijk ging
Nooit meer naar je mand omdat je weer bedelde
Nooit meer een stuk taart pikken op een verjaardag
Nooit meer mee op vakantie
Nooit meer je kop in de boodschappentas op zoek naar iets lekkers
Nooit meer om 11 uur bij me gaan staan om een plasje te gaan doen
Nooit meer
Maar voor altijd in onze gedachten en een ster aan de hemel

Rust zacht lieve lieve Nala

Liefs





Tekening door Arwen gemaakt Check out other blogs here!Manja Dalderop

Flag as offensive