28 Apr, 22:26, 91 x viewed Met een volle tas medicijnen gaat Joost naar de apotheek. We zijn er klaar mee. Geen pillen meer met niet uit te spreken namen, of namen die te mooi klinken voor het gif dat ze vertegenwoordigen. We nemen hiermee afscheid van de fase van hoop. Maar ook van bloedprikken, vermoeidheid, misselijkheid, injecties, spannende uitslagen, wekelijkse contacten met het ziekenhuis, scans. Kortom de ziekte zal de komende weken onze agenda niet bepalen.
Met een tasje met voorzorgsmaatregelen komt Joost terug. Prednison en antibiotica. Hopelijk is het niet nodig. Vrijdag komt er nog een behoorlijke voorraad codeïne bij om het hoesten te onderdrukken. De longen proberen met alle kracht de tumor eruit te hoesten. Maar wat de chemo niet lukte, lukt ook de longen niet. De codeïne is gelukkig wel in staat om ervoor te zorgen dat Joost er niet teveel last van heeft.
De afgelopen dagen gaat het goed met Joost. De bijwerkingen van de chemo zijn zo goed als verdwenen. De vermoeidheid wordt rap minder. Het is heerlijk om bezig te zijn met iets positiefs. Dat iedereen ons op allerlei manieren laat weten dat ze ons een fijne vakantie gunnen, maakt het plezier alleen maar groter. Het is ook spannend. Blijft het zo, of gaat de kanker zich snel echt laten gelden. Dat zou dan voor de eerste keer zijn dat Joost ziek is van de kanker. Bij chemo’s weten we exact wat ons te wachten staat, waar we op moeten letten en wat we moeten doen. De symptomen van kanker zijn voor ons nieuw.
Naast alle vrolijkheid is er ook de realiteit dat we veel afscheid zullen moeten nemen. Afscheid van ons land en van de droom daar ooit met zijn 2en op de veranda te genieten van de kangoeroes en de pink and grey galeh, zittend in een schommelstoel. Is het normaal gesproken al een drama als ik weer naar huis moet. Nu zal dat overschaduwd worden door het besef dat we dan echt aan de laatste etappe beginnen. Een zware bergetappe die hopelijk onverwacht lang zal gaan duren. De komende weken gaan we de energie op doen om ook die periode aan te kunnen.
We laten even alle ellende achter. Zes weken lang alleen even Joost en Natascha en heel veel kangoeroes. Even loskomen en niet te veel met thuis bezig zijn. Dus ook wat minder bloggen. Al is het alleen maar omdat er in de outback weinig internet is of erg duur. Ook wel jammer omdat het schrijven mij veel plezier geeft. Ik ga ervan uit dat dat wel gecompenseerd wordt. Via de www zal ik in ieder geval laten weten waar we zijn en waar we naar toe gaan. En ik kan vast zo nu en dan de verleiding niet weerstaan om toch een blogje te maken.
Wij gaan er fantastische weken van maken en hopen jullie weer te zien vanaf half juni!
G’day
Natascha en Joost
Check out other blogs here!Natascha

Flag as offensive