19 Apr, 10:40, 22 x viewed Ik lees veel, ben nu al weken ziek, dus dat doe je dan.
Ik lees veel boeken over mensen uit andere culturen. Vooral het oude Japan, en China vind ik heel interessant.
Het is fascinerend hoe in dit soort boeken en passant enorme drama's worden beschreven, die volgens de auteur een normaal onderdeel van het leven uitmaakten.
Het was bijvoorbeeld normaal dat 30% van de dragers van de Shogun tijden hun werk stierven van uitputting.
Het was normaal dat je je kind ter adoptie weggaf, of dat hij of zij door een ander gezin werd opgevoed teneinde de status van het gezin van het kind te verhogen.
Met zijn allen poepen in het zicht van de volgend erij wachtenden, daar was niets op tegen. Miskramen en overlijden van kindren waren aan de orde van de dag. Ik lees nergens over verdriet, hooguit wordt er melding gemaakt dat "deze sterke man gelukkig overgebleven was als enige van de 25 kinderen"
"Die zomer was er rijst in overvloed" impliceert in elk geval dat er ook zomers waren waarin er kennelijk niets te eten was.
Dat iedereen (man vrouw kinderen)zich de hele dag de pleuris werkte was ook normaal.
Of een vrouw was "Hoog geboren" (dat was een titel, dat verwerf je niet zozeer door feitelijke geboorte) en Zij zat dan de hele dag geknield achter en scherm gedichten te schrijven en muziek en calligrafie te oefenen. Die persoon zag zijn geboortefamilie nooit meer,maar kon erop rekenen dat deze wel financieel ondersteund werden.

Maar ook vandaag de dag. Lees de vliegeraar, en je ziet dat ze in sommige landen de middeleeuwen nooit ontstegen zijn. De man doet van alles, de vrouw zit gehoorzaam thuis te koken en kinderen te baren. Zou er nergens een beschaving te vinden zijn waar de vrouwen volledig de dienst uitmaken? Is dat gewist uit de geschiedenisboeken, of heeft het echt nooit bestaan?
Hoe anders zou die cultuur er dan uit zien?

Vanavond komt groeten uit de rimboe. Kans kazan, die eraan mee deed vertelde bij DWDD dat hij zich vooral zo verveelde. Dat er een kwartier per dag werd gefilmd, en dat die mensen maar zaten te praten. Of te zitten.
Hij kon dat niet, niks doen. Zijn gezin ook niet. Hij was blij dat hij weer thuis was, failliet en al.
Ik kan het ook niet. Ik kan niet gewoon zitten zonder iets anders te doen (koffie drinken, roken, met hond klieren)
Of achter computer zitten zonder drinken sigaret. En ondertussen bekijk ik ook nog via google wat er maar in me opkomt.

Ik hou van de boeken van Jane Austin, omdat ik alleen als ik die lees, iets van de traagte begrijp, en zelfs waardeer.
In deze samenleving is deze rust onbestaanbaar.
Wij zijn geen human beings, we zijn human doings. Wij zijn opgevoed met het idee dat geluk maakbaar is en af te dwingen. Wij zijn moeters.
Tegelijkertijd dringt deze samenleving je enorm hoge verwachtingen op. Je moet presteren, geld verdienen, een goede ouder zijn, een leuke (schoon) zus, dochter, een lieve vriendin. Er goed uit zien, dus sportief. Sociaal actief. Je behoort te weten wat er in de wereld gebeurd en daar een mening over te hebben.
Maar omdat onze wereld veel groter is dan dat was van "Emma" of "de concubine van de Shogun" is dat geen geringe opgave. Want hoe kleiner je wereld, hoe minder informatie, hoe minder hoog je verwachtingen zijn. Dan is tevredenheid al een van de meest haalbare zaken. Wij moeten "gelukkig zijn" en "de dag plukken" want wij hebben oneindige mogelijkheden (vinden we).
De laatste tijd vind ik het niet meer zo erg dat ik de 40 ben gepasseerd. Ik heb altijd geprobeerd mijn geluk uit "grote"dingen te halen. Maar het geluk dat voortkomt uit "kleine dingen" voelt veel echter.
Er komt een dag dat ik niet meer hoef te vechten. En dan wil ik volkomen tevreden in mijn stoel zitten, zonder sigaret, zonder drinken, kijkend naar iets dat me bevalt, en denken aan de goede dingen die mij (zijn) overkomen.
Dat lijkt me het toppunt van geluk.




Check out other blogs here!Rianda

Flag as offensive