21 Apr, 12:07, 58 x viewed Als je goed naar het woord kijkt, ziet het er best een beetje gek uit. Gelukkig wordt de tweede lettergreep met ‘ei’ en niet met de zogenoemde lange ‘ij’ geschreven, anders kon je nog wel eens hele ranzige variaties verzinnen met dit woord. Af…scheid, zich afscheiden, iemand scheidt zich af van iets, kortom….pleite gaan. Deze week had ik twee momenten van afscheid.

Een groep studenten die al maanden in ons gebouw rondhuppelden, waren klaar met hun opleiding en vlogen uit naar diverse uithoeken van het bedrijf. Hoewel ik deze groep slechts enkele maanden heb meegemaakt, was het wel al heel vertrouwd en voelde ik me bij het zien van de groep, bepakt en bezakt, klaar om te gaan, een beetje weemoedig. Wat een emotionele trut ben ik toch. Waarom heb ik toch altijd zo’n moeite met afscheid? Waarom hecht ik me toch zo snel aan bepaalde personen. Een wederzijdse (vriendschappelijke) klik, een prachtig gevoel voor humor, mooie karaktereigenschappen in iemand of dat gezamenlijke sigaretje in het bedompte rookhol. Daar kan ik intens van genieten. En nu zijn ze weg, ieder met hun eigen leuke, lieve, gekke en rare dingetjes. Hopelijk vinden ze allemaal hun geluk, en enkelen in het bijzonder.




Gisteren was er weer een moment van afscheid. Hoewel ik al vier maanden een nieuwe werkomgeving binnen het bedrijf heb, kreeg ik het verzoek van de bewoners uit mijn vorige buurt, ik heb een publieke functie, om toch eens officieel afscheid te nemen van de oude buurtjesmensen. Zelf had ik het niet kunnen organiseren, gewoonweg omdat ik daar de financiële middelen niet voor had. Nu kwam het initiatief, en dus de financiële middelen, uit de buurt zelf. Zes jaar had ik er rondgelopen, “De Westelijke Eilanden”. In café het Blaauwhooft kwamen bewoners van het Bickers-, Prinsen-, Realen- en Westerdokseiland en de Planciusbuurt bijeen, speciaal om afscheid te nemen van mij. Wat een uniek stuk Amsterdam. Mooie, lieve, eerlijke, artistieke, unieke mensen en een hechte gemeenschap met een prachtige geschiedenis. Het is daar als een dorp. Een aai over mijn vleespet, een schouderklop of met een kneep in de wang (van de oudere dames) en de woorden;”Jack, je was hier een mens onder de mensen. Je was één van ons en we zullen je heel erg missen”. Met een brok in de keel, kippenvel en een stuk in mijn kraag nam ik afscheid van “mijn” buurt en haar bewoners……..mijn thuis, mijn vrienden voor het leven.
Check out other blogs here!Jack

Flag as offensive