17 Jul, 19:07, 2139 x viewed Trillend rijd ik naar je toe. De muziek hard aan. Mee zingend op liedjes die ik niet wil horen. Niet nu. In eens lijkt alles over de liefde te zijn geschreven. Het is ook geen wonder. Het is ellende die iedereen aanspreekt. Ik parkeer voor de laatste keer de auto. Ik draai voor de laatste keer het slot van de deur open. Ik stap voor de laatste keer de drempel over, jouw huis binnen.

Daar zitten we dan. Niet wetend wat te moeten zeggen. Het laatste kopje thee wordt gezet. Ik weet dat je niet van thee zetten houdt, daarom voelt het dubbel zo heerlijk dat je dat voor me doet. We weten het allebei. Maar toch kunnen we elkaar niet in de ogen aan kijken. Hoe begin je zo’n gesprek. Ik had me er nog zo op voorbereid. Zou zeggen dat ik dit allemaal niet meer wil, dat het me te veel pijn heeft gedaan. Daarna rechtsomkeer maken en de deur uitlopen om hem vervolgens kei hard dicht te klappen. Maar niets van dat alles kan ik. Ik voel me fijn in jouw aanwezigheid. Dat heb ik altijd al gevoeld. Neem een slok van mijn thee. Maar hij smaakt anders. Niet naar meer, ik kan er niet van genieten. Ik ga liggen op mijn vertrouwde plekje. Mijn tranen beginnen te stromen voordat ik nog een woord uitgebracht heb. Ik wil dit niet. Ik wil gelukkig met je zijn, zoals de bedoeling was.

Toch moeten we maar beginnen aan het gesprek. Maar eigenlijk wist ik alles al. Dit kan zo niet verder. Zo worden we niet gelukkig. We kunnen niet samen verder. Je woorden komen aan als messen. Ik gooi met messen terug. Ik staar naar de ramen die ik tig keer gewassen heb. Ik staar naar de tv waar ik zoveel op heb gekeken. Ik staar naar de lamellen die ik heb opgehangen. Ik staar naar jou. Jouw blik doet me pijn. Ik heb nog nooit zo’n raar afscheid gehad. We willen het niet nemen, dus stellen we het uit. Kijken nog een filmpje, genieten van elkaar.

Maar het moet. Ik moet toch een keer naar huis. Één voor één haal ik de sleutels van mijn sleutelbos en leg ze op tafel. Ik kijk naar je. Zie je daar zitten met een gezicht wat me pijn doet. Weer stromen de tranen. Ik wil niet weg. Je pakt me vast en streelt in mijn haren. We staan op, de deur komt steeds dichter bij. Maar ik wil hem niet zien. Nu is het voorbij, nu is het over. We nemen afscheid, maar als ik achterom kijk en je daar zie staan, weet ik niet eens meer waarom. Huilend loop ik naar mijn auto. Mijn hakken weerklinken tussen de huizen. Maar ik wil niks horen, niks voelen en niks zien. Als ik thuis ben draai ik de deur van het slot. Mijn sleutelbos voelt licht. Ik voel me leeg. Na wat woelen val ik huilend in slaap…

“Veel soorten van verdriet, ik noem ze allemaal niet. Maar één, het afstand doen en scheiden. Niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn.”
M. Vasalis


Elselicious


Check out other blogs here!Elsemiek

Flag as offensive