12 May, 19:37, 604 x viewed Ik wil je geen pijn doen. Ik wil jou niet laten voelen wat ik voel. Ik wil je mooie ogen niet rood laten lijken. Ik wil je niet midden door je hart snijden. Ik wil je longen niet dicht knijpen en je laten happen naar het laatste beetje zuurstof. Ik wil je tranen niet over je mooie zachte wangen zien lopen, die vervolgens op je schoot vallen. Ik wil je niet het zoveelste tijdschrift door laten bladeren. Ik wil je niet de andere kant op laten kijken omdat je mij niet meer recht in de ogen aan kunt kijken. Ik wil je niet voor uit zien staren naar de deur zodat je weer naar buiten kunt, aan de werkelijkheid ontkomen. Ik wil je niet naar huis laten gaan met een hart dat in duizend stukjes is gevallen.

Daarom lach ik naar je, elke minuut. Daarom vertel ik lange verhalen, om de stiltes te vermijden. Daarom wil ik je niet vertellen hoe het hier echt is. Daarom tut ik me op, zodat je mijn bleke gezicht niet ziet. Daarom trek ik mijn mooiste outfit aan om je toch nog een beetje te verleiden. Daarom laat ik zien wat ik allemaal heb gekregen. Daarom slenter ik met je naar de koffie automaat om even uit de werkelijkheid te ontsnappen. Daarom lees ik voor uit een tijdschrift, ook al interesseert het me niet. Daarom slik ik mijn tranen heel snel door.

Ik zou het liefst de weg dood laten lopen. Tranen die in je ogen staan weg willen vegen, zodat ze niet meer overstromen. Ik zou het liefst je stukjes hart weer aan elkaar willen lijmen of het mes dat door jouw hart steekt, in de mijne laten steken. Zodat jij de pijn niet meer voelt. Het liefst neem ik de brok in je keel weg, zodat je jouw woorden weer kunt laten vloeien. Het liefst wil ik je mijn hart afstaan zodat die van jou vervangen kan worden. Het liefst geef ik je de zoen die je zo hard verdiend hebt en zo lang hebt moeten missen.

Ik voel me schuldig dat ik niet degene kan zijn die je uit een diep gat trekt. Hoe diep het gat ook is. Ik wil degene zijn die je kan troosten en zeggen dat het allemaal goed komt. Ook al weet ik dat het niet zo maar gaat. Dat we samen die berg wel weer oplopen. Al is het twee stappen omhoog en één naar beneden.
Terwijl ik daar aan denk, houd ik je hand vast. Streel ik met mijn vinger over die van jou. Leg ik mijn schouder tegen je aan en ben ik degene die de tranen laat vallen.

Sorry, dat ik je niet kan helpen. Daar voor moet je bij iemand anders zijn….





[UMCG]
Check out other blogs here!Elsemiek

Flag as offensive