3 Jul, 19:42, 399 x viewed Het is verlopen, de vijfjarige duurzaamheid van mijn paspoort.
Met de komende vakantie in het verschiet was het nu de hoogste tijd voor actie, tenminste wanneer mijn kinderen en ik de komende tijd niet als illegaal aangemerkte vreemdelingen in het buitenland willen bivakkeren.
Om half negen opent het gemeentehuis zijn deuren, en omdat er gewoon gewerkt moet worden had ik mij voorgenomen onze reeds vakantievierende dochters enigszins bijtijds uit de veren te jagen opdat ik met een weinig uitstel het werk weer kon opzoeken.
Dit lukte wonderwel, en precies om half negen waren wij de eerste bezoekers van de afdeling burgerzaken in het gemeentehuis.
De loketten waren bemenst, begroette de ambtenaar van dienst met een vriendelijk “Goedemorgen”, een instemmend knikje, meteen gevolgd door de vraag of ik een bonnetje met volgnummer had. Ik keek eens goed in de op ons drieën nog volledig verlaten ruimte. Moet de lokettist met enige verbazing hebben aangekeken, wellicht met open mond, “een bonnetje?” vroeg ik. “Ja die kunt u bij de balie halen…..”. Goed, deze man hebben wij nu heel hard nodig, niet meteen in de contramine, gewoon terug naar de balie.
“Ik wil graag een bonnetje”.
“Waarvoor komt u?”
Ik kom de zaak opblazen, heb m’n kinderen meegenomen en jullie gaan als eerste.
“Een nieuw paspoort, tenminste verlengen”
Dat bleek door de beugel te kunnen, peuterde een bonnetje uit het apparaat met het verrassende nummer A001.
Terug naar het loket, nog steeds als enige bezoekers. Het bonnetje was in orde.
Waar we voor kwamen.Heb je die explosie bij de balie niet gehoord? We komen de tent opblazen... M’n paspoort is verlopen, en ik wil graag een nieuw fraudebestendig reisdocument voorzien van de allernieuwste technologische snufjes. Dus niet zo één die door één of ander Duitse nerd gekraakt kan worden. En deze twee prachtige meiden mogen wederom worden bijgeschreven in dit paspoort, net als vijf jaar geleden, no problemo.
Na de vraag naar het bonnetje volgde nu vraag twee. “Heeft u vrouw het formulier ingevuld en niet geheel onbelangrijk ondertekend?”
“Formulier?” Heb helemaal geen formulier.
“Het formulier waarin u vrouw toestemming geeft om uw dochters, bij te schrijven in uw paspoort”
“Ze staan in dit paspoort, weliswaar geldig tot gisteren maar is dat niet genoeg?”
Niet dus. Het formulier.
We hadden wel pasfoto’s bij ons, van de kinderen gisteren vers genomen, van een kwaliteit waar van de oudste nog zei dat ze op een crimineel leek. Maar dat zijn de richtlijnen, nors kijken, vooral niet lachen. Vijf jaar lang chagrijnig.
Goed het ingevulde formulier en het paspoort van mijn vrouw. Zat niet veel anders op weer huiswaarts te keren om beter beslagen weder te keren.
Het betekende wel dat ik de dames weer mee terug zou nemen, de rotzooi invullen, meenemen, weer naar het gemeentehuis, paspoortje regelen, terug naar huis kinderen droppen, en dan pas aan de arbeid.
Dat ging dus even niet zoals van te voren gewenst en gepland.
Vroeg de beste lokettist of het mogelijk was dat hij bij mijn terugkeer zonder mijn dochters kon. Dat stuitte als vanzelfsprekend op weerstand, improvisatie, buigzaamheid dat soort zaken, daar werd nu toch maar even door de eerste bezoeker van deze morgen een beroep op gedaan. Dit zijn deugden die niet tot het standaardpakket behoren. Legde geduldig uit dat wanneer ik nou met een half uur terug zou zijn en mijn dochters hoeven niet weer mee, ik direct door kon rijden naar mijn werk.
In deze barre tijden van dure benzine en groene bewustwording geen gekke gedachte.
En wat gebeurt er. De lokettist murmelt wat, lijkt zich te prepareren voor het tegenargument en zegt, “in orde dan doen we dat, ik voorzie de foto’s alvast van mijn signatuur en dan kunt u straks alleen terug komen”.
Is er dan toch wat verandert in het ambtenaar wezen. De beste man stemde in met mijn verzoek, daarmee ongetwijfeld vele protocollen aan zijn laars lappend.
Maar hij moest nog wel even wat dingetjes vragen aan de dames.
“Wanneer is je vader jarig?” vroeg hij mijn dertienjarige HAVO/VWO brugklasser.
“Ehhhh, euhhhhhh, dertig mei of zo…….”
“Eenendertig, mompelde ik……”
“Waar is je moeder geboren?”
“………….euh, (zware vertwijfeling) in, in, in, A-a-a-amsterdam????”
Zo één uit twee, niet gek.
De jongste nu aan de beurt.
“Wanneer ben je jarig?”
Die zit er goed ingeramd, nog ruim twee weken dus die gaan we scoren.
“Twintig juli”, bingo daar heb je niet van terug.
“Waar ben jij geboren?”
Geboren? Die was voor haar, eitje, simpel.
“Thuis”
Test geslaagd.
Afijn de meiden thuis gedropt, formuliertje netjes ingevuld, paspoort vrouw mee, en weer terug.
Half uurtje werk, eerst naar de balie, het bonnetjesapparaat lachte mij toe, routineus verlos ik het bonnetje uit zijn keten, keek naar het nummer, A004, “zo het was lekker druk geweest dat eerste halve uur”, vier beambten en dan drie bezoekers in een half uur, en de vierde was nog gelijk aan de eerste.
Ben benieuwd wat zo’n figuur zegt wanneer hij ‘s avonds thuiskomt. “Tjezus, wat een dag, wat een dag, zo gaat dat niet langer” of iets van dien strekking.
Als ik bijna dood ben wil ik daar zitten. Dan kan ik mij letterlijk dood vervelen.
Mijn grote vriend van half negen, zat er gelukkig nog, herkende mij onmiddellijk en zorgde voor een vlotte afwikkeling.
Heel even, was daar nog een moment van twijfel, toen hij een soort malletje over de foto’s legde en bij de laatste foto twee keer mat. Bleek loos alarm. De goedkeuring was een feit.
Vijf werkdagen, volgende week, en het nieuwe paspoort ligt klaar.
Vijfenzestig euro lichter voor een boekje waar niemand in leest.

*Foute dominante man haalt een nieuw paspoort, laat z’n kinderen bijschrijven in zijn reisdocument, overhandigt het formulier met de vervalste handtekening van zijn vrouw, toont het paspoort van die vrouw (kan niet moeilijk zijn voor foute man), haalt ‘m vijf dagen later op, pakt de koffers en vertrekt…….
Gelukkig is het systeem waterdicht!



Check out other blogs here!Chris

Flag as offensive