12 May, 09:30, 693 x viewed Een klein voetstapje laat een afdruk achter in het natte zand. Vijf teentjes wijzen de weg die je gelopen hebt. Niet veel verder eenzelfde stapje met jouw reliëf. In de verte tuur ik naar waar je gebleven bent. Een schelpje ligt gevangen in het zand. Haar bewoonster is opgeslokt in het gloren van het getijde. In mijn nabijheid kabbelen de golven een wit omlijste roes om mijn gedachten aan jou te sieren. De vliegtuigen in de lucht krassen rechte strepen met ieder een eigen bestemming. Het gekerm van de meeuwen voert mij terug naar de tijd dat je nog in de wieg lag. Jouw bestemming was toen nog zorgeloos. Om de zoveel tijd eiste je de aandacht van je moeder op. Het nachtelijke dwalen gaf ons voldoening want je groeide elke minuut een beetje sterker. Je stevende af op een vast uitgezette koers met ons als verankerde bakens in de noeste zee van het leven.

We dansten langs de branding, kerfden onze namen in het maagdelijke zand en versierden elkaar met schelpen. Je pakte mijn hoed, waarvan de schaduw een grote beschermde plek om je heen wierp en met je kleine lijfje straalde je voor mijn ogen. Knipperend tegen het felle zonlicht aanschouwde ik je spel met de bal, het zand en de schelpen. Je bouwde kanalen van onze plek tot aan de zee en liet ze volstromen met jouw vriendelijkste lach. Met helmgras bouwde je een indianentooi, onze tent was de wigwam en ik was de totempaal. Je hebt me van alles cadeau gedaan. Je hebt me behangen met bloemenkettingen en besprenkeld met emmertjes water. Je gaf me zandtaartjes en omhulde me met offers van de mooist gewelfde schelpen. Ik heb ze allen bewaard omdat ik zo vurig hoop dat je vandaag nog even terugkomt om met me te spelen. Zoals de strandvogels nu de mooiste symfonieën fluiten om hun balts te bekrachtigen, zo speelden wij met onze handen aan onze neus om een ooievaar te imiteren. We bezorgden in onze rol de mooiste baby’s aan de wereld, bijna net zo mooi als het geschenk dat jij voor ons was.

De zon begint gestaag te zakken en gauw leg ik haar aanraking met het water vast op de gevoelige plaat. Haar sissen in het water doet mij terugdenken aan de tijd dat jij je eerste drie kaarsjes op je verjaardagstaart uitkneep met de slagroom nog aan je vingertjes. De foto’s van jou staan in mijn geheugen gegrift. De maan weerspiegelt de laatste restjes van de dag en verspreidt haar over de sterren. Voor iedere gedachte aan jou laat de donkere hemel een lichtje fonkelen. Ik cirkel met mijn wijsvinger je naam door de lucht, zoals ik vroeger je naam schreef op de spiegel van de badkamer. Tijdens het afdrogen van je snoet vervaagden de symbolen zoals zij gekomen waren. We schreven onze namen in spiegelbeeld en bezegelden de letters met een groot hart.

Stil tuur ik voor me uit, een strandplevier huppelt achter haar jong aan zoals ik ooit achter jou aan deed. Ze voert haar kroost met de verse giften van de zee. Jij bent ongetwijfeld onze grootste gift geweest. Toch kan ik leven met het gegeven dat je niet langer bij ons bent, je hebt me immers zoveel gegeven en eigenlijk doe je dat nog steeds. Ik dank je nog iedere dag voor de mooiste jaren van mijn leven, ik vang nog steeds de mooiste vlinders. Ik fiets ellenlange routes en praat daarbij honderduit met je en bij elke hobbel ben ik nog steeds bang dat je van het zitje valt. Je bent mijn engeltje dat vastgeketend op mijn schouder het leven verrijkt. Ik leg een bloemenketting aan de rand van de branding. In gedachten dans je nog eenmaal voor mijn ogen, tot de werkelijkheid mij weer aanraakt. Ook dan ben je voor altijd bij me, je ontluikt mijn hart. Je voetstapjes in het zand zijn nog altijd zichtbaar. Ik zie hoe een golf de bloemenketting meeneemt en uiteendrijft in de weidse wildernis van de zee.
Check out other blogs here!Yozev

Flag as offensive