23 Jun, 00:18, 1941 x viewed
Mijn lieve moeder zegt dat van me afschrijven helpt om het overlijden van mijn vader te verwerken..
daar ik toch merk dat ik er steeds meer moeite mee krijg, dacht ik zo... baat het niet schaad het niet.. bij deze dus..
Pijn aan z'n rug, of flauwvallen, ach dacht ik nog, het zal wel meevallen, een OUWE man wordt het. hetzelfde dacht hij ook.
Tot 4 januari, mijn wereld storte in, zelfs nu is het nog onwerkelijk, hoop was er eigenlijk niet veel bij mij, ik heb altijd mezelf aangeleerd om van het slechste uit te gaan, dan namelijk mocht het wel goed gaan heb je mazzel en als het slecht gaat, dan wist je dat toch al wel..!!!!
De eerste paar maanden van zijn ziekte sprak ik er niet over, ik ging gewoon door met mijn dagelijkse dingen. Pa zei nog als je wat wil vragen, dan moet je het nu doen, straks ben ik er niet meer.
Ik wimpelde dit een beetje af en zei tegen mam, in de zomer ga ik wel lekker met papa vissen! waarop mijn moeder zei, dat red hij niet, vraag het nu. (hoe onwerkelijk!!)
Trots ben ik op hem op wat hij gepresteerd heeft in zijn leven, het leven van mij pa is niet te evenaren. Ik als deel van mijn vader zal mijn uiterste best doen om mjn vader waar hij ook is, trots te laten zijn op me, en proberen zijn succes te evenaren dan wel te overtreffen.
Hij zei altijd, er zitten in een bejaardetehuis HEEL veel mensen die zeggen tegen zichzelf had ik maar ooit dit, of dat.! Die mensen hebben nooit risico's durven nemen. Het leven is er vol mee, en je weet nooit wat er gebeurd als je iets niet durft te doen. Met zijn wijze raad wist ik dat hij mij probeerde duidelijk te maken dat de wereld 1 grote valkuil is en ik op mijn hoede moet blijven. Het leven is een uitdaging, en je moet de valkuil gewoon soms inspringen en kijken waar het je brengt.
ik hou van mijn pa, en ben er trots dat ik tegen iedereen kan zeggen dat ROB van der Voort mij Pa was.!
Zijn steun, verhalen, adviezen, en zijn ongelooflijke doorzettings vermogen zal ik missen, je heb werkelijk geen idee hoeveel. Vrienden vind je vaak maar zelden, en is vaak maar voor een periode. Mijn vader was mijn ALLERBESTE vriend door dik en dun, en ik had verwacht hem nog wel 40 jaar lastig te kunnen vallen met al mijn vragen, en mijn eigen verhalen.
ik kan hier nog zo veel meer schrijven, maar woorden schieten nog steeds te kort, en het lezen/typen gaat steeds slechter door de Fisherman friends! op een ander moment hoop ik nog mij laatste ervaringen met mijn pa op te kunnen schrijven,voor nu ben ik even sprakeloos...
Pa bedankt dat je er altijd voor me was, in moeilijk tijden zal ik aan je denken en mijn kracht zal ik vinden, jij leeft voort in mij!
Ik Mis je en ik hou van je!!!
Check out other blogs here!Martijn