16 May, 13:49, 398 x viewed Oh God, nee, laat het nu alstublieft niet misgaan! Bevend als een riet zat Martine te wachten op de eerste hulp. Waarom laten ze een vrouw in nood zo verschrikkelijk lang wachten, drie kwartier nu al?
Tja, mevrouw, als we er nou eerder bij waren geweest was het nog te redden, maar nu.. Ja, je zult zien dat ze dat zeggen! Maar zij laten me zelf zo lang wachten! Martine ging bijna kopje onder, overspoeld door de golven van paniek.
Het is allemaal de schuld van Sebas, maar vooral van Maris. Als het misgaat, dan zal ik het ze nooit vergeven.

“Martine! Ach, meisje, wat is er allemaal aan de hand?”
Toen ze het kleine kamertje in wandelde schrok ze toen ze Martine verslagen op het bed zag liggen. “Lieverd, zo hoeft het toch niet te gaan, je hebt nog zo veel om voor te leven, je laat je toch niet door zoiets uit het veld slaan?” Lieke, die meteen dacht dat de opname van Martine het gevolg was van een poging om zichzelf van het leven te beroven, was in alle staten.
“Hè, mam, wat bedoel je?”
“Nou, schatje, dit is echt niet de oplossing hoor en je kunt mij niet alleen achterlaten, zelfmoord is geen..”
“Mam, nee, nooit! Hoe durf je zoiets te denken?” Martine raakte nu echt over haar toeren, wat dacht haar moeder wel niet, dat ze zichzelf van kant wilde maken?
“Al die eenzame uren in de badkamer, hoe kun je me dit aandoen?”
“Mam, ik ben zwánger! Tenminste, dat was ik, denk ik. Ik wás zwanger, tot Sebas en Maris me dit aandeden. Door hun schuld is het misgegaan, ik denk dat ik net mijn kindje heb verloren”, Martine barstte in huilen uit. Wat een ironie, de eerste keer dat ze iemand vertelde dat ze zwanger is, zou nu ook meteen de laatste keer zijn.
“Ach, lieverd, wat spijt me dat. Wat zei de dokter dan?”
“De dokter? De dokter zei helemaal niets, ze laten me al drie kwartier wachten!”

“Wacht maar even, ik regel het wel.”
Een grote man met een verrassend warme stem stond achter haar moeder.
Huh, wie is dat nou, waar bemoeit hij zich mee, dacht Martine, wat doet hij hier?
“Oh sorry, Frank! Ik was je helemaal vergeten,” zei Lieke tegen de lucht, want Frank was al verdwenen.
“Mam, wie is die vent?”

Toen Lieke het telefoontje van de eerste hulp kreeg, was ze in alle staten. In paniek rende ze de showroom uit, waarop ze keihard tegen Frank aan botste.
“Lieke, wat is er, heb je een spook gezien, of zo? En gezien de snelheid waarmee je naar buiten rent, zit hij waarschijnlijk nog achter je aan ook!” Een grapje, Frank maakt een grapje! Nee, niet nu, ik moet weg, dacht Lieke.
“Martine, ze ligt op de eerste hulp, ik moet naar haar toe, ik.. oh, waar staat mijn auto toch?” Lieke barstte in huilen uit, tussen al die auto’s kon ze haar eigen auto natuurlijk nooit vinden.
“Lieke, zo kun je niet rijden, zo beland je zelf nog op de eerste hulp.”
“Maar ik moet nu naar haar toe, mijn kleine meisje. Waar is mijn auto nou toch?”
Natuurlijk was Lieke veel te overstuur om te rijden, Frank riep snel naar Door dat hij de rest van de middag weg zou zijn, propte de bijna hysterische Lieke in zijn auto en reed haar snel naar de eerste hulp. Toen ze daar aankwamen sprintte Lieke de auto uit, stamelde nog net dank je wel en liep de eerste hulp op.
Ze had er helemaal geen erg in gehad dat Frank achter haar aan liep, terwijl hij de auto gewoon liet staan, voor de ingang van het ziekenhuis.
Lieke stak haar hoofd om de deur en zag op de gang een wild gebarende Frank tegenover een dokter staan.
Gut, wat een schat, dacht ze ontroerd. En, nu ze zo naar hem keek, wat is hij eigenlijk knap, hij straalde zoveel kracht uit, terwijl hij de dokter probeerde te overtuigen om meteen naar Martine te gaan.
“Mam!” haalde Martine haar moeder uit haar overpeinzingen, “Wat sta je daar nou te dromen? Ga je me nog vertellen wie die vent is?”
“Dat is nou mijn baas, Frank.”
Lieke vertelde Martine wat er was gebeurd, waardoor Frank haar naar het ziekenhuis had gereden. Ze vertelde er maar niet bij dat ze Frank ook had vertelt dat ze dacht dat Martine een zelfmoordpoging had ondernomen, waarop Frank het gaspedaal nog iets verder had ingetrapt.

“Mevrouw Janssen, wat kan ik voor u doen?” De gynaecoloog stapte binnen alsof er niets aan de hand was, alsof Martine net was binnen gekomen en niet al bijna een uur nagels zat te bijten.
“Ik denk dat ik een miskraam heb, ik kreeg..”
“En waarom denkt u dat?” onderbrak de gynaecoloog haar.
Wat een eikel, dat ging ik toch net vertellen. Waarom kan zo’n man nou niet gewoon wat begripvoller zijn? En waarom zijn het toch altijd van die kerels die beter slager hadden moeten worden met die grote kolenscheppen, dacht Martine terwijl ze naar de handen van de dokter keek.
“Mevrouw Janssen,” vroeg de arts, “wat is er gebeurd waarom u denkt dat u een miskraam heeft? Hoelang bent u al zwanger?”
“Dat weet ik niet zeker,” hakkelde Martine.
“Maar waarom denkt u dan dat u een miskraam heeft als u niet zeker weet wat er is gebeurd?”
Wat een rotzak!
“Ik probeer te zeggen,” snauwde Martine, “dat ik niet zeker weet hoe lang ik zwanger ben, ik weet wel dat ik vanmorgen ineens ontzettende kramp kreeg en bloed verloor, daarom denk ik dat ik een miskraam heb.”
De gynaecoloog rommelde wat in een laatje. Hij draaide zich om naar Lieke. “Die jonge meiden ook, bij elk pijntje en druppeltje bloed denken ze meteen dat ze een miskraam hebben,” hij zuchtte voor hij vervolgde, “laten we dan maar eens kijken op de echo.”
Hij liet Martine haar buik ontbloten en smeerde wat van de koude gel op haar buik.
“Nu zal ik met dit apparaat de foetus lokaliseren en proberen om de harttonen op te vangen.” Hij schoof wat met het apparaatje over de buik van Martine, plotseling leek het alsof er een stoomlocomotiefje door de kamer denderde.
“Aah, het hartje,” zei de gynaecoloog, “mevrouw Janssen, u heeft zich druk gemaakt om niets, hier ligt een kerngezonde foetus in uw baarmoeder.”
Martine slaakte een zucht van opluchting, terwijl ze vertederd naar het schermpje keek en haar baby bekeek. Gezond, het is gezond, dacht ze terwijl ze de brok in haar keel wegslikte. Zijn dat armpjes?
De gynaecoloog draaide zich om en bekeek Frank van top tot teen.
“U bent zeker de vader?”
Frank wilde net ontkennen toen hij een kuchje achter zich hoorde.
“Nee,” zei Sebas onthutst, “dat ben ik, denk ik.” En hij stapte wat wiebelig de onderzoekskamer binnen.





Maris werd wakker van een hand die een donkere lok van haar voorhoofd veegde. Langzaam opende ze haar ogen.
“Goodmorning sunshine. Jee, wat ging jij te keer vannacht, wat ben jij een beest zeg, niet te geloven !”
Maris, nog slaapdronken, herkende de stem, maar dit was niet de stem die ze gisteravond mee naar huis genomen had. Met een ruk schoot ze overeind.
“Jonathan, sodemieter op! Wat doe jij hier?” riep Maris verontwaardigd uit, “Waar is Bart?”

“Auw!” Jonathan, die op z’n knieën naast Maris op het bed had gezeten, kukelde door Maris’ plotselinge uithaal, achterover van het bed af. Met een bons belandde hij keihard op de vloer naast het bed.
”Dat je de kracht nog hebt om dat te doen, ik dacht dat je inmiddels wel zo slap als een vaatdoek zou zijn na zo’n nacht,” zei hij, terwijl hij met zijn hand over de pijnlijke plek op zijn hoofd wreef.
“Net goed, waar is Bart?”
“Bart, die hersenloze spierbundel? Was je met hem vannacht?”
“Goh, kon je dat niet horen dan? Als ik zo tekeer ging als zij zei, moet ik zijn naam wel vijf keer uitgegild hebben vannacht.” Zoete wraak, dacht Maris, voor al die nachten dat jij me uit mijn slaap hebt gehouden.
Terwijl hij op de grond zat, werden Jonathans ogen groter en groter. Eerst leeg, toen vulden ze zich met vuur en woede.
“Goh, Maris, wat valt dit me van jou tegen, zeg. Elke andere vent had ik begrepen, jij hebt immers ook behoeftes. Maar hij? Is dit jouw manier om mij te laten weten dat het tussen ons niets kan worden? Een simpel, duidelijk ‘nee’ kan er niet vanaf? Wat ontzettend laag van je.” Jonathan brak terwijl hij de woorden zei. “Nou, Maris, de boodschap is overgekomen hoor, je wordt liever genaaid door een hersenloze spierbundel dan dat je mij van je laat houden!”
“Jonathan, ik, nee, zo ging het niet, ik..”
“Laat die opzegtermijn maar zitten,” snauwde Jonathan, “Ik heb je liever vandaag nog weg dan morgen!” hij beende de kamer uit en knalde de deur zo hard achter zich dicht, dat de vloer ervan trilde.

Maris huiverde. Wat had ze gedaan? Het leek zo’n goed idee om naar haar kamer te gaan.
Die ochtend in het koffiehuis had het zo goed geklikt tussen haar en Bart, ze had zich echt in hem vergist. Daarom hadden ze afgesproken om diezelfde avond samen een borrel te gaan drinken. Ze hadden over van alles gepraat en Bart leek echt naar haar te luisteren in tegenstelling tot hun eerdere date. Toen Bart vroeg hoe het was om met Jonathan samen te wonen, had ze haar hart gelucht over al die blondjes die Jonathan steevast mee naar huis nam. En hoe hij haar van haar nachtrust beroofde door de oerkreten die die nachten steevast door het huis galmden.
Natuurlijk vond Bart dat het Jonathan ontbrak aan stijl door zo met vrouwen om te gaan. “Je behoort iedereen met respect te behandelen, maar vrouwen verdienen het allergrootste respect,” had Bart gezegd. Maris smolt toen hij die woorden sprak. Voor het gemak had ze maar weggelaten dat Jonathan de laatste weken erg veranderd was en dat hij haar zelfs zijn liefde had verklaard. Wat ook de reden was waarom ze die ochtend zo overstuur was, omdat ze door zijn liefdesverklaring hals over kop het huis uit was gevlucht naar Martine, waar haar ellende alleen maar groter door was geworden.
Tegen sluitingstijd was het voor beiden duidelijk dat er aan de avond nog lang geen eind hoefde te komen. Alleen rees de vraag waar ze dan naartoe zouden gaan.
Bart stelde meteen voor om naar Maris’ kamer te gaan. Hoewel Maris helemaal geen zin had om Jonathan onder ogen te komen, maaide het argument van Bart al haar tegenargumenten om.
“Zo kun je hem ook eens laten merken hoe het is om wakker te liggen van die oergeluiden,” zei Bart terwijl hij Maris een knipoog toezond. Een golf van opwinding ging door haar heen toen ze dacht aan de geluiden die Bart haar kon laten uitstoten. Het enige wat haar hersenen toen nog registreerden was Bart, Jonathan en zijn liefdesverklaringen werden naar de achtergrond geschoven.
Ze gaf zich gewonnen en liet Bart toe in haar slaapkamer en in haar lichaam.
De nacht was geweldig geweest, Bart maakte zijn belofte waar en liet Maris inderdaad oerkreten door het huis galmen. Zijn uithoudingsvermogen was groter dan ze had verwacht, waardoor er geen einde leek te komen aan deze heerlijke nacht.

Ze had niet gemerkt dat Bart weggegaan was. Daarom was ze er vanmorgen zo van overtuigd dat Bart haar wekte en niet Jonathan.
Oh, Jonathan! Een huivering trok door Maris’ lijf. Wat had ze gedaan? Hoe had ze hem dit aan kunnen doen? Het was echt nooit in haar opgekomen dat het hem zo zou kwetsen. Tja, misschien als ze zich niet zo door Bart in vervoering had laten brengen, dan had haar, normaal gesproken, gezonde verstand haar er wel van weerhouden.
Maar zij moest zonodig wraak nemen op Jonathans wilde nachten. “Nou, Maris, dat is je gelukt. Grote meid,”zei ze sarcastisch tegen zichzelf.













Check out other blogs here!Ryanna!!

Flag as offensive