16 May, 12:33, 1486 x viewed Ik sta voor de deur en bel aan. In mijn ene hand heb ik een fles koude Chardonnay en in mijn andere hand een bos zonnebloemen. Haar lievelingsbloemen. Gezien de korte periode dat ik haar ken weten we al veel van elkaar besef ik. Vanavond wordt dat nog wat meer heb ik besloten; ik moet echt mijn verhaal kwijt.
‘Rianne!’ De deur zwaait open en een stralend gezicht vol sproeten verschijnt.
‘Eva!’ Ik geef haar de bloemen en de wijn en volg haar naar de woonkamer. Buiten is het donker en koud, maar hier is het gezellig. Ze heeft kaarsjes aangestoken en uit de keuken komt een verrukkelijke geur.
Na het eten zitten we samen op de bank. Ik schop mijn schoenen uit en voel me warm en loom. Afwezig kriebel ik haar kat Johan achter zijn oren.
‘Je wilde me toch wat vertellen?’ vraagt Eva en ze kijkt me warm aan. Ik kijk terug, slik een paar keer hard en voel de eerste traan al over mijn wang lopen. Voor ik het weet lig ik als een klein kind tegen haar aan te snikken.
‘Vanaf het begin graag...’ zegt ze en met horten en stoten begin ik te vertellen.
‘Het begon ongeveer een half jaar geleden...’ De woorden komen steeds soepeler en voor ik het weet ben ik weer terug in mijn gevoelens, gevoelens die ik het liefste zou vergeten. Gevoelens voor hem. De Smeerlap.

Ik zie mezelf weer zitten, achter mijn pc. Het is juni en warm. Mijn balkondeuren staan open en ik voel een lichte bries. Ik heb een koud glas wijn ingeschonken en voel me onbestemd. Dat heb ik de laatste tijd wel vaker. Het bekende ‘waarheen, waarvoor’ gevoel. Is dit nou de dertigersdip waar ze wel eens over schrijven? Maaike naar Australië, Brigitte twee kinderen, Amy zwanger van de eerste. Ik de eeuwige single.
Lang heb ik dat niet erg gevonden, maar ik merk dat het stappen en hier en daar eens een vriendje steeds leger begint te voelen. Mijmerend kijk ik voor me uit. Het zijn toch niet mijn eierstokken die beginnen te rammelen? Van schrik verslik ik me bijna in een veel te grote slok wijn. Ik lach om mijn eigen gedachten, maar weet dat er toch wel een kern van waarheid in zit.
Ik open mijn hotmail en scan mijn mail. Mijn moeder, Tiscali, wat Hyves krabbels en een mail met als onderwerp: Wil jij ook de liefde van je leven ontmoeten? Die lui van RelatiePlanet weer. Normaal delete ik dit soort mail direct, maar vanavond is anders. Vanavond ben ik in een zeer ontvankelijke stemming voor dit soort berichten. Ik klik de mail open en voor ik het weet zit ik mijn gegevens in te voeren. Ok, ik ben om; ook ik doe nu officieel aan internetdaten. Nadat ik een mooie foto van mezelf heb toegevoegd ga ik er eens goed voor zitten.
Al snel heb ik er spijt van. Het voelt naar en goedkoop. Al die mannen die naar je kijken, die op je reageren. Het lijkt wel alsof ze mijn woonkamer binnendringen. Chris, Yvo, Seth, Martijn, zoveel namen en evenzoveel gezichten. Gevatte teksten, zielige verhalen, oneliners vol spelfouten. Rechtstreekse verzoeken om seks. Jesse met zijn ‘ik val op oudere vrouwen’, Tim met zijn briljante ‘ik zoek een vrouw die goed kan koken’. Mijn stemming wordt er niet beter op en met een diepe zucht sluit ik mijn pc af. Verdrietig ga ik naar mijn bed dat nog nooit zo leeg aanvoelde als nu.
De volgende ochtend voel ik me iets beter op een wat zwaar hoofd na van de wijn. Ik ga mijn relatieplanet profiel verwijderen, iets wat je verdrietig maakt kan niet goed voor je zijn. Ik start mijn computer op en mijn inbox zit alweer vol met 20 nieuwe berichten. Zal ik nog even..? Ik twijfel en de nieuwsgierigheid wint het. Snel scan ik de berichten op foto en tekst.
Mijn adem stokt als ik in de mooiste blauwe ogen kijk die ik ooit heb gezien.
Wauw.
‘Wat ben je mooi’ Luidt zijn onderwerpregel. Snel klik ik door naar zijn tekst en ook die valt niet tegen.

Hey Rianne,

Ik had het hier al bijna opgegeven, toen ik jouw foto tegenkwam. Prachtig ben je! Je hebt vast heel veel reacties gehad, dus ik reken nergens op, maar ik wil je graag ontmoeten. Laat maar weten als jij ook zin hebt in een leuke, ontspannen avond in goed gezelschap.

Liefs,
Eric

Hè hè, normaal, rechtdoorzee en geen gedoe. Eric smaakt naar meer. Opgewonden type ik een antwoord. Met mijn telefoonnummer. Wie niet waagt wie niet wint. Toch? Zenuwachtig ga ik koffie zetten en het lijkt wel alsof ik vlinders in mijn buik voel.
‘Doe normaal Rianne’ ik spreek mezelf streng toe ‘Je bent 30, geen 13’
Het piepje van mijn mobiel klinkt als een blikseminslag door mijn stille woonkamer. Het zal toch niet? Ja hoor: het zal wel. Eric! ‘Vanavond iets te doen?’ staat er in het sms-je.

‘En zo begon het,’ zeg ik tegen Eva. Ik voel me al wat rustiger, het helpt om mijn verhaal te vertellen. Het is ook fijn dat ik Eva nog niet zo goed ken. Ik hoor mijn moeder al zuchten ‘Kind, ik had je toch gewaarschuwd voor dat internet’ of Amy met haar: ‘Hoe krijg je het toch altijd voor elkaar Rianne?’
‘Jij kan nog wel wat meer wijn gebruiken’ Eva schenkt me bij en ik vertel verder. Onze eerste ontmoeting. Ik dwing mijn gedachten terug naar die magische avond.

Ik ben bloednerveus en bang dat ik een veel te hysterische jurk aan heb. Rood en opvallend. Thuis draaide ik zelfverzekerd rondjes voor de spiegel, maar nu loopt het zweet over mijn rug en heb ik het idee dat ik mijn buik moet inhouden. Schichtig kijk ik om me heen in het veel te drukke cafe. Waarom ben ik hier in vredesnaam aan begonnen? Kijkt iedereen nu naar me of lijkt dat maar zo? Het bloed stijgt naar mijn hoofd en ik draai me om op mijn veel te hoge hakken. Naar huis, en snel ook.
‘Je bent echt mooier dan ik ooit had durven dromen,’ een zachte greep om mijn bovenarm en een warme stem in mijn oor, ‘en hoe weet je dat rood mijn lievelingskleur is?’

Eva kijkt me aan met opgetrokken wenkbrauwen.
‘Ja, ja,’ zeg ik, ‘ik weet dat dat enorm slijmerig en fout klinkt, maar niet bij hem. Zijn stem Eva, was zo prachtig, en die ogen. Ik weet zeker dat jij ook voor hem gevallen zou zijn.’
‘Wie weet..’ zegt ze, ‘maar je viel dus voor hem’
‘Ja, ik viel voor hem’, zeg ik, ‘keihard op mijn neus, al wist ik dat toen nog niet.’
Ik vertel Eva over de waanzinnige weken die volgden op onze eerste ontmoeting. Onafscheidelijk waren we, Eric en Rianne. Rianne en Eric. Soms wist ik bijna niet meer waar hij begon en ik eindigde. En dan heb ik het niet alleen over de seks die echt duizelingwekkend goed was, maar ook mentaal. Er was een soort band tussen ons, we maakten elkaars zinnen af, lachten om dezelfde grappen. Alle films die ik goed vond, noemde hij ook. De boeken die ik las stonden ook in zijn kast. Het was bijna eng. Hoe eng precies ontdekte ik na een maand.
‘He joh lieverd, je wordt helemaal bleek’ Eva tikt zacht tegen mijn wang, ‘als je niet verder wilt vertellen geeft dat niet hoor. Misschien moeten we even pauzeren?’
Ik zucht diep.
‘Nee, ik moet er maar eens doorheen.’ Ik trek mijn benen onder me en heb het ineens koud. Kippenvel trekt over mijn armen. Het zal de herinnering wel zijn. Aan die dag in juli. Het was bloedheet die dag, maar het werd de dag van één van mijn koudste herinneringen.

Ik trek met mijn vinger een plagend spoor over zijn rug, van zijn nek tot waar zijn billen beginnen. Een dun laagje zweet op een sterke, gebruinde rug. Ik voel de lust weer opkomen, ook al is dat anatomisch en fysiek totaal onverantwoord na afgelopen nacht. Ik zou kapot moeten zijn. Ik lach hardop.
‘Goedemorgen lekker ding...’ Hij draait zijn slaaphoofd naar me toe. ‘Weer wilde plannen?’ Zacht bijt hij in mijn nek. Een siddering trekt door mijn lichaam. Ik sla mijn armen om hem heen, maar hij maakt zich zacht maar beslist van me los.
‘Neeee, niet weggaan!’ Zeg ik met een aanstellerig stemmetje. ‘Blijf bij me!’ Hij kijkt me aan met een ondeugend lachje en drukt een laatste kus op mijn mond.
‘Voor je het weet ben ik bij je terug’ zegt hij ‘en dan zal ik je eens goed te pakken nemen...’

‘Toen kon ik daar nog om lachen, Eva, dat hij dat zei...toen nog wel’ Eva zegt niets en kijkt me geconcentreerd aan. Ik hervat mijn verhaal en vertel haar dat ik voor ik naar mijn werk zou gaan nog even de file-informatie wilde checken op zijn pc. De pc stond op zijn werkkamer. Ik ging de kamer binnen en ik weet nog dat het me verbaasde. Het klinische van de ruimte. Hij had me toen ik voor het eerst bij hem kwam wel een blik laten werpen op de kamer, maar al kussend en lachend had ik niet echt gekeken. Nu wel. Alles was perfect georganiseerd. Chroom en zwart leer. Veel apparatuur, een soort mengpaneel, een camera op een statief. De ruimte gaf me de kriebels en was in volstrekte tegenstelling met de man die ik kende. De man met de warme lach en zijn gezellige, rommelige huis. De man die ik toen al beschouwde als de liefde van mijn leven.

‘Hoe werkt dit ding...’ Gehaast druk ik op een paar knoppen, hoe sneller ik hier weg kan hoe beter. Vanavond vraag ik hem wel wat dit allemaal te betekenen heeft.
‘Wachtwoord, shit’ Dit wordt natuurlijk niets. Gedachtenloos type ik wat woorden in. Ik schrik zelf als ik ineens toegang krijg tot het systeem.
Blond. Het wachtwoord is Blond.












‘Jezus, mannen...’ Ik glimlach. Mijn glimlach verstart op mijn gezicht als ik de foto zie. Zijn bureaublad is een grote foto van een naakte blonde vrouw. Ik kijk recht tussen haar benen. Ik word er misselijk van, ik heb nog niet ontbeten.

‘Hmm... geheime voorliefde voor porno dus,’ zegt Eva, ‘hebben veel mannen hoor Rianne, vond je dat echt zo erg?’
Ik kijk haar aan.
‘Nee, dat op zich niet, maar wel dat die foto twee weken eerder was gemaakt. Op zijn bed.’
‘Dat verandert de zaak inderdaad,’ zegt ze droog, ‘ga door.’

Ik geef over. In zijn prullenbak, ik kan er niets aan doen. Wie is dat mens? Ik dwing mezelf om goed te kijken, ik voel instinctief dat dat belangrijk is. Kou grijpt om mijn hart. 13 juni, ja dat staat er echt. Rechts onderin de hoek. De avond erna was ik bij hem, in datzelfde bed. We bedreven de liefde. Of was dat ook gewoon porno voor hem? Hete tranen lopen over mijn wangen en druppen op zijn toetsenbord.
Ik kijk verder naar de iconen op zijn bureaublad en zie een mapje met als titel Blond. Ik wil het niet zien, ik wil het niet weten, maar toch beweeg ik mijn muis richting het mapje. En klik.

‘Nou? En?’ Eva heeft rode wangen van het luisteren en ik een droge keel.
‘Mag ik misschien een glas water?’ vraag ik haar.
‘Nee! Vertel nou door!’ Eva is duidelijk gegrepen door mijn verhaal. Het is ook inderdaad te bizar voor woorden nu ik het mezelf hoor vertellen.
‘Ik ga zo verder, maar wil nu toch wel graag even die pauze...’ Ik voel hoeveel energie het me kost, die flashbacks naar het verleden dat ik het liefste helemaal zou vergeten.
‘Prima lieverd, ben zo terug’ Eva staat op van de bank en loopt naar haar keuken. Ik doe de televisie aan en kijk naar het 8 uur journaal. Wat een ellende allemaal, dat relativeert wel weer. Eva komt weer de kamer binnen, geeft me een glas water en zet resoluut het geluid zachter.
‘Al het nieuws van de wereld kan me nu minder schelen dan jouw verhaal. Kom op, vertel door...’

Op het scherm verschijnen nog meer mapjes. Mijn ogen worden groot en mijn mond valt open. Nee. Dit kan niet waar zijn! Vrouwennamen. Ik tel ze snel. Vijftien stuks. Verdeeld in twee groepen. Een groep met een datum achter de naam en een groep zonder datum. Mijn naam staat er ook, zonder datum. Ik laat snel mijn ogen langs de namen en data gaan en vind wat ik zoek. 13 juni. Sara heet ze dus, de vrouw van de foto. Ik klik haar mapje open en zie twee submapjes. Communicatie en Foto’s heten ze.
Ik open Communicatie en zie een hele verzameling berichten. Mailtjes, msn gesprekken... zo ongeveer vanaf mei. Begonnen op, jawel, Relatieplanet. Jezus. Naar de foto’s hoef ik alleen maar te raden. Dat ga ik mezelf niet aan doen.
Ineens besef ik me iets. Er zijn nog twee vrouwen zonder datum, net als ik. Ik kijk naar de mapjes Marjolein en Sanne. Zonder ze te openen weet ik het al. Toch dwing ik mezelf, ik moet dit goed tot me door laten dringen, ook al doet het verschrikkelijk veel pijn.
Ik open Sanne. Sanne, 27 uit Groningen. Hoogblond. Ook Relatieplanet, ik scan de mailtjes en zie de pijnlijke waarheid. Hij heeft een relatie met haar. Nu, op dit moment. Ik begin bijna te hyperventileren.
Ik wil weg, ik móét weg. Weg uit deze steriele hel, weg van deze pornografisch naakte waarheid. Weg bij wie ik dacht dat hij de liefde van mijn leven was. Ik sluit af, ik wil niet dat hij weet dat ik het weet. Die vernedering is te groot. Ik besluit dan en daar om gewoon te verdwijnen.
Ik voel de fysieke pijn door heel mijn lichaam, weet het toch nog op te brengen om al mijn spullen te verzamelen en vertrek dan voor de laatste keer uit zijn huis.

‘Wat afschuwelijk...’ Eva trekt me naar zich toe. Net als toen stromen de tranen over mijn wangen. Het was zwaar om het opnieuw te beleven, maar ik merk nu al dat het helpt. Het lucht op. Eva oordeelt ook niet en streelt mijn lange blonde haar.
‘Zo mooi je haar,’ zegt ze.
‘Ja, dat vond hij blijkbaar ook...’ zucht ik.
‘Dat betwijfel ik...’ Eva staat op en zet de TV ineens keihard aan. Een politiebericht.
‘Moet dat echt zo hard?’ zeg ik nog, maar dan word ik ook gegrepen door wat zich op het scherm afspeelt.
‘De politie van Utrecht vraagt uw aandacht voor het volgende...’ De rest van het bericht en de beelden beleef ik als in een roes. De schok van zijn foto, de staalblauwe ogen. Het feit dat de politie hem zonder balkje en met naam en toenaam noemt. Eric van der Velden uit Utrecht. De vermissing van vijf vrouwen. De fotos van de mooie blonde vrouwen. Sara Oudewater. Het lijk dat gevonden is dat van haar blijkt te zijn. De bizarre pornosite die hij beheerde waar de laatste uren van de vrouwen op te volgen waren. Het voelt alsof mijn hersenen opzwellen. De rauwe open wond die weer geraakt is doordat ik mijn verhaal vertelde wordt nu ingesmeerd met zout. Mijn tong is dik, ik kan moeilijk praten. De schok is enorm. De kamer tolt, ik roep om Eva. Is dat mijn stem?
‘Eva... er zijn er meer... we moeten naar de politie... nu’ . Wat is er met me, mijn stem!
‘Werkt goed dat spul he, die GHB? Moeten we onthouden voor de volgende, werkt een stuk makkelijker’ Een bekende stem en een afschuwelijk besef dringen mijn hoofd binnen. Ik draai me om en de kamer draait met me mee.
Daar staan ze. Eva en Eric.
‘Jij dacht echt dat je zo makkelijk van mij afkwam? Ik heb me gewoon even met wat anderen vermaakt, maar niemand loopt zomaar bij mij weg Rianne... je zult een mooi filmpje opleveren’ Eric trekt Eva naar zich toe en draait bewonderend aan een krul in haar rode haar.
‘Eva..?’ Probeer ik nog.
‘Zo makkelijk om jou te verleiden..’ zegt ze, ‘om jouw vriendin te worden, arme eenzame Rianne..’ Ze lacht een nare lach die ik nog nooit eerder heb gehoord.
Ze breekt mijn hart, voor de tweede keer. Ik wist niet dat dat kon, en dit keer is het onherstelbaar beschadigd. Ik sterf aan een gebroken hart, ik voel het gebeuren.
‘Jullie hebben me al vermoord...’ lispel ik.
De duisternis trekt. De rust trekt. Ik geef me over aan dit gevoel en weet dat ik verloren heb.
Verloren van wat ik dacht dat echte liefde was.



Leuk? Lees dan ook Sofie
© Heleen van der Kemp


Check out other blogs here!Heleen

Flag as offensive