16 May, 09:17, 274 x viewed “Okeé, lijkt me een strak plan. Doen we. Doei.” Ze drukt het rode rubbertje van haar toestelletje in. Op het schermpje verschijnt het woord: m@zzels. De klep van de prullenbak wiebelt, wanneer haar persoonlijk domeintje verdwijnt. Vier weken. Eef heeft met Bart afgesproken, dat ze geen gebruik mag maken van haar mobieltje en computer. ‘Hoe ga ik dit overleven?’ knaagt het in haar binnenste. Twee minuten zijn voorbij geslopen.

Doelloos sloft ze door het huis. Alles is keurig netjes opgeruimd. Haar ouders en de hulp in huis, zorgen er wekelijks voor, dat het er proper uitziet. Eef opent de glazen schuifpui, die toegang geeft tot de ruime tuin. Een groen gazon voorzien van prachtig gekleurde perken. Ze haalt diep adem en houdt de frisse lucht enkele seconde vast. Diep ademt ze uit, waardoor opnieuw ruimte ontstaat voor verse zuurstof. ‘Shit, wat een saaie boel. Waarom ben ik met Bart een weddenschap aangegaan? Zo’n lage tijd zonder enig digitaal contact, dat overleef ik nooit’. Ze drentelt voorzichtig naar de groene prullenbak en ziet haar mobieltje in het afval blinken. ‘Zou ik het eruit halen en tegen Bart zeggen dat ik heb verloren? Nee, ik wil laten zien dat afhankelijk zijn van telefoon of computer, écht klink klare onzin is.’

Op het glazen bijzettafeltje ligt een dik leesboek van mama. ‘Is lezen misschien iets voor mij? Of zal ik mijn oude barbiespullen van zolder halen? Er is toch niemand thuis. Maar stel je voor dat mijn broer onverwachts thuis komt. Dat lolletje gun ik hem niet.’ Door het raam ziet ze een man voorbij fietsen met een donkere jas. Het verbaasd haar, dat iemand met dit warme lente weer, het in zijn hersens haalt om zo’n dikke jas aan te trekken. ‘Ach, zijn probleem’, kronkelt het door haar hersenpan. ‘Wat kan mij het schelen. Wanneer zo’n achterlijke gek het leuk vindt om met vijfentwintig graden in een winterjas rond te toeren, kan hij van mij een wollen das erbij krijgen. Is breien misschien iets voor mij? Insteken, doorhalen en af laten glijden’, denkt ze terug aan de indringende stem van de textiel juffrouw.’

Ding dong. De deurbel. ‘Hé, wie is dat?’ Op de deurmat staat een goed uitziende jongeman. “Alsjeblieft, een pakketje voor de heer van Tuil. Zou u zo vriendelijk willen zijn hier te tekenen?” begint hij spontaan te ratelen. “Ooh, dat zal vast voor mijn vader zijn. Mag ik ook voor hem een handtekening zetten” zegt ze wat verlegen. “Geen probleem.” Vluchtig krabbelt ze enkele letters op het formulier, wat deze aantrekkelijke jongeheer onder haar neus heeft geduwd. Met grote passen stapt hij weg en ze ziet nog net hoe hij het bestelbusje met een harde klap dichtslaat en vervolgens plankgas weg rijdt. ‘Mafketel’.

Nieuwsgierig legt ze het rode doosje op tafel. ‘Wat heeft papa besteld?’ Ze hoort in de keuken iets op de grond vallen. Een licht plofje. “Stomme kat, ga van het aanrecht. Jij met je vieze poten. Bah, nu liggen er overal haren.“ “Miauuuuw, miauww” spint het zwarte beestje. “Okeé, kom hier een knuffel, dan zal ik wat brokjes voor je pakken. Jij kan er ook niks aan doen dat je een poes bent geworden. Misschien moet ik in mijn volgend leven ook maar eens kat worden….” “Miauw” Op de grond ligt een zilverkleurige pen. Het is een dure inktschrijver van paps. Eef pakt een leeg kladblok en neemt de pen mee naar de tafel. Ze installeert zichzelf comfortabel in de lederen stoel en zet de pen op het blanco blad. Het verrassingspakketje. Met gebogen hoofd kijkt hij haar aan. Er verschijnt een rode blos op zijn wangen. “Hoe vind je het “?....... Na een uur legt Eef de pen neer, want haar pols geeft een branderig gevoel. Met een brede grijns om haar mondhoeken, tuurt ze over de letters. Ze is tevreden. ‘Dit is pas leuk. Schrijven’. Ze rent naar de prullenbak en graait in de rotzooi. Haar zilverkleurig mobieltje stinkt. Met een vochtig doekje maakt ze het toestelletje schoon en sms-t Bart; “IK h’b verloren. Toch Bed@nkt!!!”



Check out other blogs here!Gite

Flag as offensive