10 May, 13:47, 234 x viewed De week waarin in Nederland de zon eindelijk doorbrak, was de week van de doorbraak voor Barack Obama. Zoals te zien was aan de trillende onderlip van dochter Chelsea weet dappere, vasthoudende Hillary het eigenlijk ook al. Het zou wel eens zo kunnen zijn dat de verkiezingsstrijd tegen McCain een stuk makkelijker blijkt dan het schier eindeloze politieke gevecht met Clinton, dat nu zijn hoogtepunt (voor haar dieptepunt) lijkt te hebben bereikt.

Gelukkig, ik kan weer opgelucht ademhalen. Haast verbazingwekkend hoeveel dit me kan schelen, maar mijn hoop is al enige tijd gevestigd op Barack Obama. Waarom blijft lastig uitleggen, maar ik doe een poging.

Eind maart heb ik op vakantie Barack Obama’s eerste boek, Dreams from My Father, herlezen. Gekocht eind 2006, toen de cover van Time (zie hiernaast) mijn aandacht trok. Tot die tijd had ik nog nooit van Barack Obama gehoord.

Dreams from My Father is een indrukwekkend autobiografisch boek dat me doet denken aan Nelson Mandela’s autobiografie. Niet dat Obama’s relatief jonge leven vergelijkbaar is met het onwaarschijnlijke verhaal van de bijna 90-jarige Mandela. Maar er zit een belangrijke gemene deler in hun verhaal. Van talentvol jong kind ontwikkelen ze zich, via een stadium van (om begrijpelijke redenen) angry young black man, tot gepassioneerde, mateloos hoopgevende leiders.

Een nog grotere overeenkomst zit in hun karakter: ze lijken er vast van overtuigd dat je alleen het beste uit jezelf kunt halen als je tot het pijnlijke bereid bent tot eerlijke zelfkrititek. In Mandela’s woorden: “As I have said, the first thing is to be honest with yourself. You can never have an impact on society if you have not changed yourself... Great peacemakers are all people of integrity, of honesty, but humility.”

Hun les van hoop en altijd weer opstaan en doorgaan is ook afgelopen weken weer getest, toen Obama het dieptepunt van zijn campagne bereikte. Als je Obama’s boeken gelezen hebt, weet je dat de geweldige titel van zijn tweede boek, The Audacity of Hope, afkomstig is van een preek van dominee Jeremy Wright. Die inspirerende, maar zeker ook ijdele man die de afgelopen weken leek te illustreren dat hijzelf de essentie van die prachtige titel niet begrepen lijkt te hebben. Bij ‘moedige hoop’ hoort niet alleen het jezelf het mooiste voor kunnen stellen, maar ook dat beeld vasthouden en ernaartoe werken. En hij leek precies het tegendeel te doen, waardoor Obama gedwongen werd zich openbaar van hem te distantieren, wat hem (vermoed ik op basis van zijn autobiografie) erg veel moeite heeft gekost.

Daarbovenop kwam het keihard werkende campagneteam van Clinton, dat echt alles probeerde aan te grijpen om Obama zwart te maken. Obama maakte het hen niet gemakkelijk (hij is niet perfect, maar heeft niet bepaald veel lijken in de kast), maar zijn scherpe observatie over de bittere Amerikanen die grijpen naar religie en wapens werd op slinkse wijze benut door Clintons communicatiedeskundigen.

Obama’s speech over Race, zijn eerste reactie op de kritiek op zijn dominee, was scherp. Vrijwel volledig uit het hoofd, recht uit het hart en de spijker op zijn kop. Maar de weken daarna, toen hij afstand moest nemen van Wright, toonde hij zich minder bevlogen, soms geergerd en een enkele keer ronduit somber. Nooit in zijn uitspraken, wel in zijn wat ontwijkende oogopslag en zijn gebogen hoofd.

Waardoor ik – stom! – bijna de hoop verloor. Met name de dag voor afgelopen Super Tuesday deel 4 werd ik bang dat Obama, met nog een of meer tegenslagen, de handdoek in de ring zou gooien.

Gelukkig bleek het tegendeel waar en werd het wel een keerpunt, maar de goede kant op. De afgelopen dagen groeit de hoop dat Obama de Democratische nominatie gaat winnen, plus de overtuiging dat ALS hij die nominatie wint, hij ook McCain gaat verslaan.

Vanochtend las ik in NRC het volgende commentaar van een man die enkele maanden geleden nog de republikein Romney steunde (zie enkele quotes onderaan deze blog). DAT bedoel ik dus! Obama is grensoverschrijdend hoopgevend en juist daarom hoop ik dat hij president wordt van de VS. In deze tijd, met een bijzonder momentum met opkomende nieuwe economische machten, ligt er een belangrijke rol voor de VS op het internationale vlak. Ze kunnen niet meer navelstaren op hun eigen land a la Bush, alleen over de grenzen kijkend voor egocentrische handel en voor oorlogsvoering waar hun economische machten dat lijken te verlangen (op Hyves circuleer menig filmpje waarop de geografische kennis c.q. werelddomheid van de gemiddelde Amerikaan op hilarische wijze zichtbaar wordt). De VS zijn niet meer de enige grote wereldmacht. Juist daarom is het essentieel dat er de komende jaren daar een visionaire, integere, charismatische leider komt. Moet ik de uitspraak van Clinton over Iran in herinneringen roepen? Nee toch, dacht ik. Zelfs je vijanden benader je niet op zo’n manier, zo leerde Mandela ons jaren geleden al.

Ik sluit dan ook af met de titel van mijn eerste Hyvesblog over Obama januari 2007:
Don’t tell Mama, but I’m for Obama!

* * * * * * * * * * * * * * *

Geknipt uit NRC, 10 mei 2008
Obama voert campagne als een staatsman
Barack Obama heeft de Democratische nominatie vrijwel zeker binnen. In de strijd met McCain zal hij steun krijgen van conservatieven zoals Doug Kmiec. Toe Romney begin februari de strijd tegen John McCain staakte hoefde Kmiec niet lang na te denken om zijn conservatieve vrienden te verrassen: hij gaf steun aan Obama.
Barack Obama voert campagne als een staatsman. Hij heeft het enorme talent het beste in mensen naar boven te brengen. Met zijn retorische gaven houdt hij ons een toekomst voor waarin we onze verdeeldheid hebben overleefd. Ik vind dat ongelooflijk aantrekkelijk in een tijd waarin we in dit land, en in de hele wereld, gebukt gaan onder zoveel animositeit.

Wat weerhield u ervan McCain te steunen?
Ik heb een positieve keuze gemaakt. De kwaliteiten van Obama stijgen héél ver boven de andere kandidaten uit. En McCain is een vermoeide man, een kandidaat die in feite al sinds 2000 campagne voert. Destijds had hij aantrekkelijke kanten. Recht voor zijn raap, onafhankelijk, iemand die bereid is over eigen partijgrenzen heen te kijken. Maar hij lijdt aan slijtage. Deze week gaf hij een speech over de rechterlijke macht – mijn vakgebied. Het was een verhaal dat Bush ook had kunnen houden. Het vertegenwoordigt een manier van denken die garandeert dat we onder zijn leiding geen enkele vooruitgang zouden maken.

Obama vindt dat Democraten en Republikeinen de verkeerde gewoonte hebben ontwikkeld de rechter hun politieke meningsverschillen op te laten lossen. Daardoor zijn magistraten gaan beslissen over vraagstukken waarover zij als niet-gekozenen geen zeggenschap zouden mogen hebben. Dankzij Obama ligt hier een kans Democraten en Republikeinen bijeen te brengen. [..] Maar McCain schotelde ons alle clichés van de laatste decennia voor. Hij wilde Obama alleen maar aanvallen, in plaats van hem te betrekken bij de oplossing van het probleem.

Anders dan McCain stemde Obama tegen de benoeming van Roberts en Alito in het Hooggerechtshof – conservatieven die u vurig steunde.
Obama laat telkens merken dat hij hardop durft te denken. Hij behandelt de kiezer niet als een kind. Hij gaat er vanuit dat mensen wel degelijk in staat zijn over hun eigen hekje heen te kijken. Toen hij een paar jaar geleden sprak over religie, beschreef hij hoe hij als opbouwwerker in Chicago een leegte voelde die de kerk vervolgens opvulde. Vanuit die ervaring gaf hij een zeer verfijnde uiteenzetting over religie en het spanningsveld tussen geloof en het openbare leven. Vrijwel geen moderne politicus heeft op dit gebied zo indrukwekkend gesproken. Religie wordt door politici al decennia gebruikt om elkaar te demoniseren. Republikeinen schetsen Democraten als mensen die ons van God willen afscheiden; Democraten noemen Republikeinen theocraten. Het is alleen maar angst zaaien. Obama is een van de zeldzame moderne politici die dit vraagstuk volwassen benadert.

Krijgt u een rol in Obama’s campagne?
Mensen van de campagne hebben mij benaderd nadat ik mijn steun aan Obama had gegeven. We wisselen ideeën uit. Obama heeft steun gekregen van meer Republikeinen. En het is waarschijnlijk dat ik, en anderen, met onze eigen achterban zal spreken over zijn kandidatuur. Het zal mij weinig moeite kosten andere Republikeinen voor te houden dat we met hem een kans hebben die we in jaren niet hebben gehad.

* * * * * * * * * * * * * * * Check out other blogs here!Miriam

Flag as offensive