8 May, 01:34, 153 x viewed De Noordzee in mijn oor

Toen ik hier ruim twee jaar geleden heen verhuisde van mijn vorige adres dacht ik dat alles anders zou worden. Een huis met uitzicht, geen overburen, geen doorgaand verkeer, zelfs geen parkeerplaatsen. Nooit meer zou ik via mijn balkon hoeven praten met mijn overbuurman. Praten is trouwens teveel gezegd, hij sprak en ik luisterde. Alles kwam aan bod, familieproblemen, hartklachten, gezeur op het werk, vervelende kinderen. Geen Dominicaanse overbuurvrouw meer ook, met al haar potten en pannen en haar knetterharde muziek en enorme schare krijsende kinderen. Plus alle familie die 'over' was trouwens. Niet erg, als er maar niet zoveel lawaai was geweest dat ik daarvoor onder alle weeromstandigheden met de ramen dicht had moeten slapen. Omdat zij zo ongeveer opstond als ik naar bed ging. Geen buurman meer in de WAO die eeuwig bleef doe het zelven in zijn schuurtje voor zijn boot die nooit af kwam. Op mijn vrije dagen vanzelfsprekend en natuurlijk nooit pas na twaalf uur ’s ochtends. Niet meer ‘zij van verderop’ die altijd ruzie hadden, maar dan toch vooral ’s nachts en altijd met de ramen open. Te hard om ervan te kunnen slapen, te zacht om te kunnen volgen waar het daar nou eigenlijk over gaat. Geen huilende hond van mijn overbuurman, geen kattengekrijs in de tuin, niet meer die ploeg studenten die eeuwig aan het barbecueën waren en zich ver verheven voelden boven al die families met hun burgerlijke bestaan en regelmatige bedtijden. Nooit meer het geluid van ‘Opsporing verzocht’ horen als ik eens voor mijn eigen tv zat. Dat vond mijn bovenbuurvrouw namelijk HET programma om nou eens zonder gehoorapparaat te bekijken. Dan moest het geluid dus ‘iets’ harder. Geen getoeter meer van auto’s van het bezoek van mijn overburen. Voor wegbrengen en ophalen kwam je daar namelijk niet achter het stuur vandaan. Aanbellen vonden veel mensen in mijn oude buurt overigens te veel moeite.

Ik weet nog met wat een enorme slaapverwachting ik hier de eerste dagen in bed ging liggen. Wat kon er mis gaan? Dat de buren nog niet klaar waren met de inrichting en dat er daarom ’s avonds en op zaterdagochtend werd geboord, dat leek me een tijdelijke zaak. Nog een maand, en dan stond daar alles op z’n plaats. Daarna hoorde ik wel eens een ruzie. Dat begreep ik. Verhuizen is heel stressvol en als ik in die tijd iemand had gehad om ruzie mee te maken had ik het beslist ook gedaan. De eerste echte dissonant was eigenlijk mijn benedenbuurvrouw van de begane grond. Die laat ’s ochtends om zeven uur haar hondje uit. Dat is niet erg, maar op het paadje onder het raam komt ze wel eens iemand tegen. Daar praat ze dan mee. Plat Amsterdams. Nou heeft ze een hele harde stem. Niet omdat ZIJ hardhorend is, dat is haar man. Ze zijn gewoon op elkaar afgestemd, na veertig jaar huwelijk. Zodoende weet ik al heel vroeg ’s ochtends wat er op haar programma staat. Ook in het weekend. Als ik opsta loop ik op warme dagen meteen naar het balkon. Rechts is het prachtig. Water, bomen; kortom; groen. Al twee jaar weet ik dat ik eigenlijk niet de andere kant op moet kijken. Iedere ochtend vergeet ik dat weer. Dan kijk ik recht in het gezicht van mijn buurman. Die zit op zijn overvolle balkon met talloze soorten planten, vogels, tafeltjes, op de enige stoel die er nog kan staan. Geloof me, ’t is best een aardige man, maar hij is niet echt de eerste die ik wil zien als ik ’s ochtends opsta, laat staan spreken. Da’s nou precies waarom buurman daar zit. Hij praat alleen niet voor de gezelligheid. Hij heeft altijd klachten. Bij mijn directe benedenburen is dat anders. Die hebben het te druk voor klachten; daarvoor valt er veel te veel te leven. Het is een familie met kinderen. Het is er gezellig. De televisie staat altijd knetterhard aan, maar dat begrijp ik; anders hoort niemand wat. Zelfs ik kan iedereen er altijd bovenuit horen. En om elf uur ’s avonds valt er op Al Jazeera blijkbaar veel meer te lachen dan bij Pauw en Witteman. Schuin boven ons woont trouwens een vreemde man. Hij heeft een hond, een enorme grote zwarte. Die hond huilt nooit, want hij is vrijwel nooit alleen thuis. Bij mooi weer zit hij niet op het balkon, maar hangt ie met zijn voorpoten uit het raam. Een echte Amsterdamse hond. Hij huilt nooit, af en toe doet ie een blafje. Wie wel huilt, is die man.

Wat ons buiten betreft: in het mooie uitzicht komen hier op hele mooie dagen alsmaar bootjes voorbij. Op de heenweg, in de ochtend, gaat het nog rustig. Op de terugweg was het gezellig geweest. Dan hebben ze een wijntje op. En als mensen op een boot een wijntje op hebben weet je wat ze dan doen? Precies. Zingen. Er zijn nog meer muzikale geluiden van buiten. Een discotheek in de buurt organiseert regelmatig feesten. Met of zonder pillen: het moet er leuk zijn, want ik begrijp intussen precies wat wordt bedoeld met ‘het dak ging er af’. Een andere ontdekking die ik over buiten deed is dat meerkoeten bijna net zoveel lawaai maken als katten. Niet alleen maar soms, eigenlijk altijd. Een meerkoet is volgens mijn recent opgedane kennis koploper voor wat betreft territoriumdrift. En, o ja, weet iemand misschien wanneer men toch klaar is met het uithakken van het beton tussen de tramrails in de De Clerquestraat?
Begrijp me niet verkeerd, ik heb weer met alle nieuwe geluiden leren leven. Ik kijk nooit naar ‘de Gouden Kooi’, niet naar consumentenrubrieken, niet naar dokter Phil; hier om mij heen gebeurt genoeg.
Voor hoogtijdagen heb ik een oplossing bedacht. Er is een firma die prima oordoppen maakt. En met die dingen kan ik de Noordzee in mijn oor horen ruisen.
Check out other blogs here!Martina

Flag as offensive