7 May, 20:58, 566 x viewed Hij had met haar gesproken al hun gedachten door hun monden, naar binnen, naar buiten.
Handen hadden het ritme bepaald en zoet verlangen sloeg de trommel, vingers beroerde en lippen prevelde, strelende vingers raakte geheimen, beroerde het onbekende.

Hij luisterde graag naar haar, soms wist hij al wat ze zou zeggen, voordat ze nog maar een woord had gesproken.
Hij kende haar nog niet zolang, maar vanaf de eerste oogopslag had zijn ziel haar herkend.
Het had hem ook de stuipen op het lijf gejaagd, maar voeten hadden dienst geweigerd toen hij weg wilde rennen.
Rennen was geen optie, dat wist hij nu.

Hun gesprekken waren leuk, intens, soms kwam ze akelig kortbij, hij voelde het in zijn hart, en de angst voor woorden die ze nog niet hadden uitgesproken, maakte dat hij snel het gesprek een andere wending probeerde te geven, koetjes en kalfjes.

Maar toch hadden ze even over de liefde gesproken, een onderwerp dat ze normaal probeerde te vermijden.
Ze dachten hetzelfde over liefde en ze begrepen dat liefde, lust en lasten zich niet lieten bankschroeven.
Ze keken naar elkaar zoals een vrouw naar een man kan kijken en visa versa, maar ze keken verder dan lust, en gaven elkaar een kleine glimp van hun ziel.

Ze zagen ook de pijn in de spiegels van hun ziel, pijn die weg gestreeld kon worden, als ze elkaar beter leerde kennen, haast was overbodig, dit kon liefde zijn, als ze elkaar tijd zouden geven.
Tijd om elkaar te leren kennen, dan zou er een dag kunnen komen dat ze zich lieten strelen, vurige adem door trillende neusvleugels, zolang de wind waait en niet stil valt.




*Uitgelicht* 07-05-08 Check out other blogs here!Dionysus

Flag as offensive